Çıkmaz Sokak

Burada Değilken Neler Yapıyorum: Maçka Dergisi

2012-02-07T01:42:00.005+02:00

Maçka Dergisi benim de üyesi olduğum İşletme Mühendisliği Kulübü'nün (İMK) 14 senelik yayını... 1.5 senedir pek ilgiliyim ben de dergi ekibi ve dergiyle.

Neler Yapıyoruz?

Senede 2 kere Maçka Dergimizi çıkarıyoruz, ayda 2 kere Kaçma isimli sevimli eğlencelik bültenimizi çıkarıyoruz. Toplantılar yapıyoruz, eğleniyoruz falan falan....

İçeriğimiz Ne?

İçeriğimizde her şey var aslında, çıkacak son sayıda iş dünyası daha bir ağırlıklı. Müzik, gezi, araştırma, sanat da az da olsa yer verdiğimiz diğer konular...

Dergiye Yazı Yazmak İçin İMK'ya Üye mi Olmak Gerekiyor?

Aslında hayır :) Herhangi bir üniversitenin, herhangi bir bölümünde okuyor olabilirsiniz... Ama aramıza katılmak isterseniz neden olmasın..

Nerelerdesiniz?

Her yerdeyiz :)

www.mackadergisi.net

www.facebook.com/mackadergisi

www.twitter.com/mackadergisi

plus.google.com/b/116866421146566554975/

www.dijimecmua.com/macka-dergisi

www.ituimk.org/

hamiş: Yeni sayımız çok yakında geliyor, beklemede kalın :)

Bebek - Baylan Pastanesi

2012-01-04T02:52:00.002+02:00

Buranın genel konseptine hiç uygun bir yazı olmadı, ama burasının bir konsepti olması pek hoşuma gitmemeye başladı.

Geçen gün havalar soğudu soğuyalı gidemediğim Bebek'e gittik, ki çok severim. O kadar gitmiş olmama rağmen Baylan'da oturmamıştık hiç. Kadıköy'dekinin mütevazılığının aksine orası dekorasyon ve manzara açısından inanılmaz şık. Yolunuz düşünce mutlaka uğrayın.

Ben pek tatlı, özellikle çikolata sevmeyen bir insanım. :) Yine de kahve içilesi... Zaten yan tarafı cafe, restoranmış meğersem.

Bu da Kadıköy'deki, orası ufacık ve yaş ortalaması biraz daha yüksek bir yer. Galiba ben Bebek'tekini daha bir sevdim.

Fiyatlarına gelince, dekorasyon, semt ve manzaranın da etkisiyle Kadıköy'den daha yüksek. Ama ne yalan söyleyeyim; ben yaz gelince her yeri ayrı bir seviyorum... Yazın daha güzel olur :)

Yazdığım yazılar genelde kasvetli ve derin oluyor, arada böyle resimli, gezmeli postlar yapmak da fena olmasa gerek...

Tumblr'dan Derleme, Tadımlık Biraz - III

2012-01-04T02:32:00.006+02:00

Yazının şarkısı: Teoman & Bülent Ortaçgil - Mavi Kuş

Ne zamandır yazamıyorum, saçma bir yoğunluğun içindeyim çünkü. Aslında beynim hayli yorulduğundan olsa gerek fazla derin düşünmeye halim kalmıyor...

Tumblr yazılarımdan bir derleme yaptım yine. Galiba bir şey olur, kaybolurlar diye aklımca yedekliyorum onları...

***

Aşk o kadar iki kişilik, öyle bencil bir şey ki; araya giren bir başkası, vasfı öteki kadın / adam olmasına gerek bile olmadan, arkadaş ya da aile gibi, deformasyonlara, çürüklere neden olabiliyor… Çünkü aşık olduğun adamı / kadının sadece senin olmasını

***
istiyorsun, saplantılı bir bencillik seviyesinde. Seninle ilgilensin, neredeyse seninle nefes alsın'a varacak seviyede... Kimi duygular oldukça komplike, aniden vücut buluyorlar vücudunun içinde ve dallanıp budaklanıyorlar. Sen ona sahip oldukça o da seni ele geçiriyor. Her şey karşılıklı...

Özlemek insanı huysuzlaştırıyor. İnsanı yalnızlaştırıyor ve düşünecek daha çok vakti oluyor.

Bir kadının çok fazla düşünmek için vakti olmamalı… Hadi konuşmak için olsun bir nebze, çünkü sözcüklerle yapılacaklar sınırlıdır - her ne kadar erkekler fazla bulsalar da konuşmaları, iğnelemeleri, kırgınlıkları, sitemleri- Sözcüklerle sınırlı kalan her şey düşüncelerle, kurmacalarla vukuu bulur ve inanın bu oldukça korkutucudur. Sadece karşıdaki erkek için de değil, kadının kendisi için bile...Zaten kısacık zamanlarda bile önümüzdeki on seneye dair kurgular yapabilecekken, bir kadının çok fazla düşünmek için vakti olmamalı.

Ben hep söylüyorum bunu, ilk defa olmayacak: çok sevgi, çok histeri.

çok fazla şizofreni…

***

rüya gördüm, telefonuma tanımadığım birinden “yazdıklarını okurken ölüyorum.” diye bir mesaj gelmişti… Tumblr 'da bu kadarı yazıyor. Elbette tahmin edeceğiniz üzere, tanımadığım birinden değildi, sadece rüyanın başı, ortası ve sonu değişen kişilerdi. Tıpkı yazdıklarımda olduğu gibi rüyalarımda da bir karakter asla tek bir insana mal olmuş değil. O yüzden tanımlayamıyorum demek daha doğru tanımıyorum demekten. Okurken öldüğü yazılarda bu blogdakiler ki, biliyorum aslında zehirli bir yanı var yazdıklarımın; garip, zehirli, gizemli ve hayli gri bir duman yayıyor etrafa. Şüphe ve karmaşıklık dolu... O kadar da kompleks biri değilim aslında.

Elif Şafak, İskender'de şöyle söyletir bir karakterine "Kadınlar ikiye ayrılır, bariz bir şekilde karmaşık olanlar ve karşmaşık olduğu ilk bakışta anlaşılamayanlar."

***

Sen dünyanın en naif şarkısı olabilirsin aslında… ben gelemem ama sen git biraz dolaş… (yazının şarkısı oluyor kendileri.)

“Bir sürü cümle var hafızamdan silmek istediğim, çok fazla… Çok fazla hüzün, çok fazla mutluluk… Silemeyeceğimi, onların orada saplanıp kaldığını biliyorum. Bazı ses tonları, bazı cümleler, bazı ayrıntılar… “Bazı” falan değil, binlerce binlerce görüntü. Gitmeyeceklerini biliyorum… Onlarla yaşamaya çalışıyorum, beynimin bir köşesine kilitledim. Tek problem hafızamın bir köşesinde ağırlık yapmaları, o kadar ağırlar ki dengemi bozuyorlar bazen; sendeliyorum. Öteki taraflarım gitgide boşalıyor çünkü… Oysa bir yanım tıka basa dolu… Ağırlık yapıyor, tüm dengemi, beni dağıtıyor…”

***

Ve ne kadar yazsam da bazen söylenebilecek her şeyin zaten söylendiği bir dünyada yaşadığımı düşünmekten kendimi alamıyorum.

Günahlarla Yaşamak

2011-12-03T02:27:00.003+02:00

Kafamda bir karakter yaratıp onun ağzından bir şeyler yazmayı sevdiğimi biliyorsunuz kuşkusuz. Farklılaşmaya çalışmak oldukça büyüleyici, doğum gibi; ancak daha farklı. Kendinizden oldukça farklı bir çocuk doğurmaya çalışmak lakin kendinizi onun yerine koymak. O yüzden çok sevmeme rağmen fazla

yazamıyorum. Yazdığım ve farklılaştırabildiğim, yeterince kendimden uzaklaştırabildiklerimi de buraya koyuyorum. Akıl vermeye çalışmak gibi bir amacım hiç olmadı, kaldı ki bunu yapabilecek son kişilerden olabilirim.

Başkalarının eşyalarını karıştırmak bile zevkliyken iç sesini dinlemek çok büyük bir haz.

Yazının şarkısı Halil Sezai - Olsun

***

İnsanın içinde hep bir günahı barındırması, hep kötü bir yanının olması, karanlık bir tarafın sürekli eşlik etmesi yaşanan tüm mutluluklara. Yorucu, oldukça yorucu. Kimi parçalarımız, kimi duygularımız bizi ağırlaştırmak üzere harekete geçmiş gibi değil mi? İçinde bir ağırlıkla yüzmeye çalışmak gibi bazen hayat ve tuzlu su, bilimin söylediklerinin aksine kaldırma kuvveti uygulamıyor gibi üstünüze.

İnsanın içinde hep bir şeyleri taşıması ve yaşamaya onlarla devam etmesi zor. Bilhassa bir balçıkla yaşamak imkânsızlaşıyor bazen, çamuru seyreltmek gerekiyor. Tamamen temizlemek hayli zor, öyle bir ihtimali söz konusu etmek bir çocukça geldi bana. Olabildiğince seyreltik günahlar barındırmaya çalışmak gerek, bataklığa dönüşmeyi olabildiğince engellemek… Bu kadar karamsarlık içerdiğini düşünmeyin lütfen, bilakis seyrelmekten, berraklaşmaktan bahsediyorum. Yalnızca bir damla çamurun karıştığı suyu tamamen aklayamayacağımızı biliyorum.

Lakin hepimizin içinde bir günah var, sadece kimimiz saklanma konusunda üstat olduğumuzdan güçlü ve sağlam durma hususunda zorluk çekmiyoruz. Kimimiz ise paniğe, sinire, gerginliğe, aşka, bazen kahkahalara, abartılı duygusal durumlara kapılıyoruz. Olumlu ya da olumsuz tepkilerle örtebileceğimizi düşündüğümüz bir yanımız var içimizde hepimizin. Öyle değil mi? Hemen muhalif bir çizgiye yürümeden; kendinizi anlatamadığınız, anlatmadığınız, çünkü sakladığınız kişileri düşünün. O kadar da uzağınızda olmasalar gerek…

Tek yapabileceğiniz olabildiğince aklamak kendinizi, bunun için daha sevecen, daha pozitif, daha aşık biri olmak. Aldatan bir adamın, karısına aşırı ilgi göstermesi gibi. Vicdan rahatlatma, içinizdeki günahı besleme. Beslemek gerek ki, aç kalıp da sizi sindirmesin. Ben günahlarımı maskelerimle örtüyorum, içimdeki canavarı beslemezsem; sadece beni değil, sizi de yok eder. O yüzden sizin de böyle ayak uydurmanız tüm bu oyunlara. Oyun oynamayı sevdiğinizden değil, canınızı kurtarmayı seçtiğinizden ve bir gün kendinizi aklama çabanızda bana ihtiyacınız olacağını bildiğinizden. Birlikte yaşamak, birlikte oynamak gibi bir iş birliği getiriyor beraberinde.

Hep bir günahla yaşamak, ağırlıklarla yaşamak, hüzünlerle yaşamak… Tek istediğimiz suyu biraz daha berraklaştırmak, kendimizi aklamak. Vicdanımızı bizi sindirmeden beslemek… Zor iş, oldukça uğraş gerektiren bir iş. Neyse bu kadar da dertlenmeyin aklayacağım diye kendimi, yaşamak kolay dememişti kimse.

Bir Fincan Kahve

2011-12-02T20:22:00.000+02:00

Okunurken bir fincan kahve içilesi yazılar yazıyorum...

Dilekler Üzerine

2011-12-02T00:18:00.003+02:00

Yazının şarkısı elde bir kadeh şarapla dinlenilesi: hindi zahra - beautiful tango

Bazı duyguları tanımlamak hayli zordur, beğenilmek ya da ona benzer şeyleri. Üzerinde yarattığı değişimi kimyasal formüllere dökemezsin, modelleyemezsin. Hani küçükken hayranlık duyduğunuz insanlar gibi. Ve o hayran olduğunuz insanı bir gün elde edeceğinizi bilirsiniz, küçüklüğünüzden beri çok istediğiniz her şey sizin olmuştur çünkü. Çünkü siz dikkatli dilek tutmayı bilmezsiniz. Lambadan çıkan cine bir hevesle üç dileğinizi söyler, ardından üçünden de pişman olursunuz. Öyle bir şey… Dilekler çok tehlikeli şeyler, evren ya da ona benzer bir şey fazlasıyla işgüzar davranabiliyor çünkü bazen size karşı ve inanın gerçekten hayrınıza olacak şeyleri yapmak için fazlasıyla direnirdi.

Hayran olduklarınızı bir gün elde edeceğinizi bilirsiniz, yabancı kimseler ya da tanımadığınız diller, gitmediğiniz yerler, sahip olmadığınız şeyler… Çok isterseniz bir gün sizin olacağını bilirsiniz. Vücut bulması gerekmez illa tabii ama alegori yapmayı severim. Somutlaştırmayı, tanımlamayı da sevmeye başladım zamanla, oysa eskiden tanımlarsam anlamı kaybolur gibi geliyordu. Şimdi sanırım unutmaya başladığımı, bazı şeylerin silinmeye başladığını gördüğümden sıkı sıkı kayıt tutmayı tercih ediyorum.

Tamam, farz edelim ki vücut buldu, aslında bu sefer de fiziksel hiçbir özellikle tanımlayamıyorum, sadece sahip olma arzusu diyebiliyorum. Bu arzuyu yaratabilecek kadar güçlü bir çekim alanı olduğunu söylemek şimdilik yeterli. Ve bu vücut bulmuş hayranlık için tek tanımlayabildiğim iştah kabartan bir kokusu olduğu… İştah derken bahsettiğim ne fiziksel, ne cinsel. Sadece kendini istememizi sağlayacak kadar alımlı.

Biz insanlar, özellikle de biz kadınlar fazlasıyla düşkünüzdür hayran olup da ulaşamadıklarımıza. Aslında zaman zaman ince mesajlar alırız elde ettiğimizde başımıza geleceklerle ilgili, ya kalbimiz sıkışır, ya içimize fena hisler gelir oturur. Başka şeylere yorarız. İstemek insanı kör edebilir. Bir gün hayran olduğun kişiler, yerler, şehirler seni seçtiğinde hiçbir mesajı umursamaz olmak gibi huylarımız var. Ve hiç şüphesiz bir gün seçeceklerini biliyoruz.

Gereksiz bir kendine güven değil bu, böyle…

Söylediğim gibi dilekler çok tehlikelidir ve dilemek için sadece onun kokusunu almak yeterlidir...

Hamiş: Geçen gün rüyamda alzheimer olduğumu gördüm ve bu beni inanılmaz korkuttu; hiçbir şeyi unutmazken birden hiçbir şeyi hatırlayamamak korkunç olurdu.

Sepetin Dibi

2011-10-07T23:58:00.008+03:00

Biraz dağınık oldu galiba, buyurun yazının şarkısı Jenny Owen Youngs - Fuck Was I

İnsanların hayatınıza giriş ya da geri dönüş zamanlarına etki edemiyor olmamız pek zor. Ben bunu Çıkmaz Sokak’ta da anlatmıştım.

“…Akşam yemeğinde tabakta son lokma için en güzel yemeği ayırmak gibi bir şey bu. En sona en önemli insanı bırakmak. Nasıl masadan kalkınca en güzel yemeğin tadı kalıyorsa damağında, sahneden inince de hayatıma en önemli insanın sinmesi lazımdı.”

Bazen biri hayatınıza girdiğinde yanlış bir zaman olduğunu, bir şekilde yanlış bir şeyler yapıp onu kaybedeceğimizden emin oluyoruz neredeyse. Ya çok meşgul oluyoruz, ya çok küçük… Sadece bazen ertelemek istiyoruz, bekleyeceğinden emin olmak ve kapı eşiğinde bekletmek o insanı. Daha güzel, daha mutlu, daha olgun halimize saklamak. Ben karmaşık şeylerin teker teker düşüverdiğini görmedim hiç hayatıma, hepsini atari oyunlarındaki gibi aynı atta attılar tepemden ve benim hepsini – tabii hemen hemen hepsini- yakalayabilmek için kucağım

da bir sepetle oradan oraya koşmam gerekti. O yüzden hiçbir zaman yeterince uygun ya da yeterince olgun olamıyoruz ve sadece şansımızın yaver gitmesini bekliyoruz; hatta kaybedeceğimizi bilsek bile.

Bir gün kaybettiklerimizin yeniden çıkıp gelmesini istiyoruz. Artık o kadar meşgul, o kadar küçük olmadığımızda ve bizi mutlu edecek başka şeyler bulamadığımızda. İki insanın, iki olayın, iki fırsatın aynı anda müsait olması milyonda kaç ihtimal? Bazen tek istediğimiz hayatımızı fazlaca kontrol etmek; ama hayat bunun çok sınırlı bir kısmını veriyor; öyle ya beynimizin bile çok çok azını kullanıyorken hayatımızın ne kadarını kontrol altında tutabiliriz ki?

Bu nasıl bi şey biliyor musunuz? Tabakta ayırdığınız son lokmayı üstünüze dökmek ve ağzınızda nefret ettiğiniz sebze yemeğinin tadı kalması gibi. Gecenin ilerleyen saatlerinde tencerenin dibinde bir parçacık biftek olduğunu görmek; ama tıka basa doymuş olduğunuzdan onu çöpe dökmek gibi.

Hepimiz biliyoruz aslında hiçbir zaman çok fazla uygun ya da çok fazla olgun olamayacağız; hatta “yeterince”yi bile tamamlamayacağız. Sadece daha fazla mutlu olduğumuz anı yakalamaya çalışacağız, zaten daha fazlasını yapmaya gücümüz yetmeyecekken bu kadar da karıştırmanın, planlar yapmanın anlamı ne ki? Olduğumuz zaman dilimini de mutsuz kılacaksak elimizde oradan oraya koştuğumuz sepetin altını delmiş olmaz mıyız?

Panik

2011-08-29T00:48:00.005+03:00

Yazının şarkısı yeni keşfettiğim bir şarkı:

Ingrid Michealson - Keep Breathing

Panik… Panik hayatımızı dört duvar arasında geçirdiğimiz, duvalar ördüğümüz, sınırlar çizdiğimizi anladığımız anda başlıyor. Paniğe kapılıyoruz. Sanki bir eşik var ve kendi kendimize bir tartışma bile yapmadan, bir karar vermeden, iç güdüsel olarak onları ordan dışarıda tutuyoruz.

Eşikler, sınırlar… Pek çok eşik var aslında hayatımızda… Ağrı eşiği, umursamazlık eşiği, vazgeçme eşiği, uzaklaşma eşiği, birini kaybetme eşiği, nefret eşiği… Hepsi birbirinin ardı sıra geliyor sanki. Önce uzaklaşma. Birbirimizden uzaklaşıyoruz ve duvarları örmeye başlıyoruz, konuşmamaya, anlatmamaya, sadece gözleri tavana dikmeye… İçten içe deli gibi paniklemeye, çarpıntının fazlaca içtiğimiz kahveden dolayı olduğunu sanıyoruz, klostrofobiyi çocukluğumuzda yaşadığımız bir şeylere bağlamaya çalışıyoruz. Oysa paniğin yoksunluk belirtisi olduğuna şahit aramaya gerek yok…

Ardından kaybetme eşiğine ulaşıyoruz. Zannedildiği kadar kısa sürmeyebiliyor, bazen yıllarca süründürebiliyor, kilitleyebiliyor iki eşik arasında insanı. Anlayabildiğim kadarıyla şoka sokabiliyor, susuzluktan kurutabiliyor bedeni. Kaslar olağanüstü bir hızla kasılmaya başlıyor ve gözbebekleri kaybolmaya, sabit durmak zorlaşabiliyor… Vücudunuzu kazayla bir yerlere çarpıp yaralayabiliyorsunuz. Krizin ardından geldiğiniz yer kaybetme eşiği… Anladığınız an, içinizden bir şeyler kopuyor. Bir parçanızı götürmeye, etinizi koparmaya çalışanlara tepki vermeye çalışıyorsunuz. Uyuşmak… Hayat anestezi yapmaz… Yani sanırım, ben hiç görmedim…

Ve ağrı eşiği… Etinizi koparmaya, kesmeye, parçalamaya başladıkları zaman, ağrı eşiğiniz zorlanıyor. Kimilerinin eşikleri yüksek oluyor, daha dayanıklı çıkıyorlar, ama sonunda herkesin derisi morarıyor, değişik renkler alıyor ve sonunda her taraf kan oluyor. Ağrı eşiği aşıldığında, yani canınız yandığında ne yapacağınıza kadar vermek için fazla şansınız olmuyor. Belki ciğerlerinizi kusacak gibi olana kadar ağlıyorsunuz ya da bağırıp çağırıp çığlık atıyorsunuz. Hayat için fark etmez nasıl olsa… İki türlü de canınız yanıyor ve tepkiler işe yaramıyor… İronik… İki zıt yolun birbiriyle kesişip sonunda hiçbir yere çıkmaması gerçekten saçmalık…

Nefret eşiği… Çığlık atmanın, bağırmanın, ağlamanın işe yaramadığı an; küçük, zavallı tırtılın kendine ördüğü kalın koza. Hayatta pek çok eşik var ve nefret sesi en yüksek çıkanı. En baskını… Tutkunun karşılığı, tutku derken kaybettiğiniz şeye duyduğunuz istekten bahsediyorum, nefret değildir. Nefret zaten aşırı tutkulu bir kavramdır, o yüzden bir ihtimal var; o da buradan sonra en başa dönmek… Ve bu eşikler arasında, bir ömür geçirmek. Bağımlılık buna deniyor olmalı, tutkuya, tutku duyulana, acıya ya da nefrete… İnsan kendini süründürecek olan şeylere bağımlı olma meylindedir.

Vazgeçme eşiği… Eğer şanslıysanız, nefretiniz yeniden tutkuya dönüşmediyse elbette bir gün yorulacaksınız nefret etmekten. Nefret etmek, mide başta olmak üzere tüm vücudu çökerten bir eylem, eninde sonunda vazgeçmek zorunda kalıyoruz. Çok zor ama affetmeye ve serbest bırakmaya başlıyoruz. Kendimizi ya da başka birini… Tamamen affedemeyeceğimizi hepimiz biliyoruz aslında, aklımızın bir köşesinde bir yer işgal edeceğine şüphemiz yok; onları yargılamaya devam edeceğiz, kendimizi yargılamaya devam edeceğiz. Sadece panik biraz daha azalacak, nefesimiz düzenli bir hale gelecek.

Panik başa çıkmak zor, hele bu kadar çok eşikten geçmeye çabalarken… Eylemsizliğimiz bazen o kadar kuvvetli ki değişim bizi aşağı çekmeye yetiyor. Değişim zor, panik zor… Sanırım sadece nefes almaya devam etmek gerekiyor.

Oradan Buradan...

2011-08-07T02:10:00.004+03:00

Adet edindiğim üzere yazının şarkısı... James Blunt - Same Mistake

"Give me reason, but don't give me choice..."

Biraz başa sarsam
Ya da yeni baştan yaşasam...
Hata ya da değil
Yine yeniden yapsam...

Doğru ya da değil, neden bugün bilmiyorum, hiçbir şeyin başlangıcı da değil, yazmaya değer mi hiçbir fikrim yok. Tek bildiğim nefes almadan yazmak istediğim ya da sayfalarca yazabilecek kadar anımın olması. Defterler dolduracak kadar gülümsemiş, iz bırakmış olmak.. Ama biliyorum ki, yazdıkça ağırlaşır sayfalar; büyür ve genişlerler. İşte o zaman kimin okuduğu da değerlenir, saklanamaz ki çünkü. Nereye sığdırılır, nasıl saklanır, nasıl yok edilir? Yazdıkça değerlenir bazı şeyler, işte o yüzden korkanlar hiçbir zaman yazamazlar. Cesareti olanlar da taşımaya korktuklarını hiç dökmezler kağıda. Herkes bilir bunu, yazdıkça tek bir seçenek kalır; her şeyi hatırlamak ve taşımak.

Sıfırdan başlar saymaya hafızam

Hiç durmaz, hiç teklemez, unutmaz
Her şeyi derin derin yazar, durmaz...

İnsan yazdıkça replikleri, zamanı, renkleri; bir hata yapacaksa onun hata olduğuna dair inancı azalıyor ve sanki hayatının en güzel şeyiymiş gibi defalarca bütün hikayelerine yazıyor onu.

Yine de her zaman kolay değil, her zamana o kadar da güzel değil…

Bazen herkes kendini boş bir kabuk gibi, hafifçe vurularak yoklanınca tık tık ses çıkaracak boş teneke kutu gibi hissetmek ister. Sanki ağzını açsa tek kelime söyleyecek şeyi yokmuş gibi... Öte yazdan da bir şeyler bırakmak ister geriye, kaybolup gitmekten korkar. Garip bir çelişkidir işte, o kağıda bir şeyler yazmak. Unutmamak ya da kaybolmak... Yırtıp atabilecek bir şeyler yazabiliyorsanız ne mutlu; ama kıyamıyorsanız hatta senelerce her şeyi saklıyorsanız hafızanızın köşesinde kalbi tekletebiliyor ya da nefes kesebiliyor bazen.

Bazen zor, bazen umut verici… Geriye sarabilmek için yazdığımı sanıyordum, yeni baştan yaşayabilmek için… Beynime deja vu şansı verebilmek için.

Biraz geri sarsam
Ya da yeni baştan yaşasam…

Galiba bazılarımız beynini takıntılı bir katille paylaşmak zorunda…

Hata ya da değil
Yine yeniden yapsam…

Kadınlara Masallar...

2011-08-06T23:52:00.003+03:00

Yazının şarkısı Dido'dan The Day Before The Day

"Çünkü prenses bilir ki prensten daha iyisi yoktur masalda ve prens de bilir ki en harika eş onundur bu kitapta."

***

Yazmam için bana fikir veren şeyi söylediğimde bana istediğiniz tarafınızla gülebilirsiniz. Bu aralar Grey’s Anatomy’yi izlemeye başladım ve sonra Show tv’yi açtığımda onun bize uyarlanmış versiyonu olan Doktorlar’ı gördüm. Neredeyse birebir uyarlamışlar, ilişkiler hariç… Bizdekiler masalsı, erkek kadını seviyor ve bu. Bu kadar, her dakika, her saniye kafası hiç karışmadan sevebiliyor. Eğer dün gece bir başkasıyla yattıysa deli gibi içmiş ve aldatıldığını zannediyor, aşıksa hiçbir zaafı yok; sadece seviyor.

Bize hep böylesini dikte ettiler. Bizi bekleyen birisi var ve bizler onu gördüğümüz an anlayacağız, bu yüzden düşünüyoruz bazen bu adam / kadın yıllardır etrafımdaydı, neden o zaman değil de şimdi. Öyle ya prens ve prenses birbirlerini gördükleri anda tanırlar, bilirler. Onlar şanslıydı sanırım, prensin garip bir taytı ve prensesin güzel bir elbisesi vardı.

Gerçekten hayatımızı geçireceğimiz insanı bulduğumuzda onu görür görmez anlamamız, birkaç saniye içinde kendisinden etkilenmemiz, kaçan kovalanır oyunlarıyla birkaç hafta içinde birbirimize kör kütük aşık olmamız ve ömrümüzün sonuna kadar en küçük bir endişe, karartı yaşamadan onu sevmemiz gerekiyor…

Oysa bazen uzun yıllar bizi etkilemeyen insanlardan bir olay sonucu ya da hiçbir nedeni olmadan hoşlanmaya başlıyoruz, aşık olmamız için zaman geçmesi gerekiyor. Duygularımızın zayıf olduğu zamanları yaşıyoruz, onunla da olur onsuz da diyoruz, gelgitler yaşıyoruz, kimi zaman yüreğimiz soğuyor, duygularımız azalıyor…

Bir insana her saniye aşık olmak mümkün mü?

Romeo, Julliet’e her saniye aşık mıydı?

Julliet, Romeo’dan daha iyisini bulabileceğini düşünmez miydi acaba?

Hayır, aşık olacağımız kişileri görür görmez tanımıyoruz… Görür görmez hayatlarımızı onlarla doldurmuyoruz ya da görür görmez dikkatlerimizi çekmiyor.

Defalarca düşünüyoruz, bu işin devamı yok diye…

Belki bizler hiçbir zaman Türk dizilerindeki pürüzsüz seven insanlardan olamayacağız. Ne yani, yıllar öncesinden bir zaafınız çıka gelse hiç mi karışmaz kafanız ya da birinden etkilenmek imkansız mı bir başkasına aşıkken?

Biz kadınlara böyle hikâyeler anlatıyorsunuz ve biz de inanıyoruz bazen. Zannediyoruz ki içimizde hiçbir şüphe yoksa o doğrudur, şüpheleniyorsan mutlaka biter. Mutlu değilsin.

Pürüzsüzlük anlatılıyor bize. Pürüzsüz aşık olmalısın. “Bak var böyle bir şey, ona göre.” deniliyor… Kavga ediyorsan bu yanlış anlama yüzünden olmalı, yoksa senin içinde en ufak bir karmaşa olduğundan değil. Onun bir şeyinden şikayet ettiğin için değil ya da birbirimize tamamen açılabiliyor olmalıyız, sır saklıyorsan o ilişki bir gün biter. Yapmayın, böyle masallar anlatmayın kadınlara… Kadınlara diyorum, çünkü erkekler böyle bir şeyin varlığını düşünmüyorlardır bile herhalde.

Aynı anda kafası bu kadar çok şeytanlıklara çalışan ama bu kadar da saftirik bir cinsiz… Bu yüzden bizi anlayamıyorsunuz…

Vedalar

2011-06-27T03:38:00.006+03:00

Yine bir şeyler yarattım, sanki orta yaşların sonlarına doğru bir yanımız böyle olacak gibi… Yazının şarkısı, veda şarkısı ... Janis Joplin - Leaving on a Jet Plane

***

Sanki unutulmuş, tamamen unutulmuş bir kasabanın toz toprak içindeki patika yollarından gazı köklemiş bir otomobil geçmişti. Her taraf toza dumana bulanmış, göz gözü görmez olmuştu. Tüm o nefretin, tüm o kızgınlığın üstünü örtmüştü tozlar… Tavan arasında üstü birkaç parmak toz olan eşyalar gibi… Anıların üstü yaz gelene kadar gidilmeyecek yazlık evdeki koltuklar gibi eski püskü örtülerle örtülmüştü. Yazın gelmesi için üç mevsimden fazlasının geçmesinin gerektiğini biliyordum aslında.

Sen bana veda ederken bütün eski hesaplar, yaşanmamışlıklar, kırgınlıklar, küskünlükler, nefret, yorgunluk ve daha dile getiremediğim ne kadar duygu varsa hepsinin üstü ağır bir hüzünle örtülmüştü… Normalde içinden bile konuşmayı bırakmayacak kadar geveze olan ben, tamamen susmuştum. Aklımdan bile tek bir düşünce geçmiyordu. Bildiğim tek şey tüm bunların hiç silinmeyeceğiydi. Oysa o kadar çok replik var ki silmek istediğim, hem salt hüzün de değil, mutluluklar da… Silinmeyeceklerini adım gibi biliyorum, hani bazen emin olursunuz ya pürüzleri olmayan bir mutluluk yaşamayacağınıza artık… Çok eminsinizdir, bir yanınızın sürekli acıyacağına, ben hiç acıya alışmak diye bir şey tecrübe etmedim, artık hissetmediğim bir an olmadı. Zamanla yaşamaya alıştığım bir acım olmadı, bir diş ağrırsa hep ağrır, hep acıtır…

Tek söyleyebileceğim kimi sesleri ve görüntüleri beynimin bir köşesine kilitlediğim… Eğer onları

dört duvar arasına kilitleyip sabah akşam uyuşturucu verirsem bir gün delirip intihar edebilecekleri ihtimal dâhilinde ya da belki kendi gerçekliklerini reddetmeleri… Tek menfi yanları oldukça ağır olmaları, hele birlikte olduklarında inanılmaz baskı uyguluyorlar oldukları tarafa ve dengemi bozuyorlar. Demiştim… O gün her şeyin üstü toz toprak olmuştu, göz gözü görmez bir vaziyetteydik. Attığımız adımlar bile güvenli değildi, belki de o gün, önümü görmüyorken yanlış bir yola girmiştim. Bilemiyorum dedim ya, göremedim; siluetler vardı, o kadar; hepsi bu…

Üstelik bu vedanın ardından tüm hatıraların gitgide ağırlaşması ve hafızamın diğer yanlarıyla beslenmesi çok başka bir paradoks. Kendileri ağırlaştıkça ve öteki taraflarım boşaldıkça daha da zorlaşıyor yürümek. Ve kimse bilmiyor ama yazlık evin koltukları üzerindeki örtüler hala kalkmamıştı. Tek inanmak istediğim kimi anıların hala temiz kalmış olmasıydı.

Daha açık konuşmamın lazım geldiğini biliyorum. Yalnız tüm bunlar tanık olduğum vedaların tavana sıçrattığı boyalar. _Aslına bakarsanız bir çatı altında olduğumu hissetmiyorum, sanırım tavan derken gökten bahsediyorum. _ Dökülmeye yüz tutmuş ya da kendine yer edinmiş… Bir zaman diliminde var olmayı başarmış ve bir kolaj yaratmış. Bu sebepten somut şekilde ortaya koymak beni zorluyor.

Herkes korkar bunun üzerinde düşünmeye. Daha yaşanacak çok veda olduğunu kabul etmek, gerek ölüm, gerek ayrılık cesaret ister. Yani henüz başlangıç evresindeyiz… Yine de, bu denli başlangıç safhasında bile görüntüler bulanık. Bulanık ama kalıcı, kazınmış. Ben hiç varlığı artık hissedilmeyen bir acı bilmiyorum. O acı kendini reddetmedikçe…

Araf

2011-05-22T02:32:00.006+03:00

İlham geldi Kal Demiştim, Dinlemedin 'e devam ettim. O kadının iç sesini yazmayı sevdim galiba...

Yazının Şarkısı: Partishead - Roads

Düzenek tetiklenir, taş yuvarlanır, oluklardan geçer, taş yuvarlanır, merdivenlerden düşer, şövalyenin topuzu düşer, taş yuvarlanır, su dökülür, çarklar döner, adam ölür… Senelerce… Senelerce… Tüm bu dinamiklerin içinde öğrenmek istediğim binlerce küçük küçük şey vardı, hepsini unuttum… Nelerle bağlantılı olduklarını bile hatırlayamıyorum. Sadece bazen üzülüyorum, eğer kaçırdığım, yaşamayı unuttuğum bir şey varsa o taşın yuvarlanırken ezip geçtiği ve hafızam onun tek bir kare de olsa fotoğrafını çekmişse dağınık çekmecelerin içinde bulmaya çalışıyorum. Kimdi, neydi, adresi, evi… Yer yön duygum berbattır, küçükken çocukluğuma kaldırım taşlarını sayarak giderdim… Kaldırım taşlarının hepsi kırıp değiştirdiklerinde ben her şeyi çoktan kaybetmiştim.

Kayıtlara geçsin diye söylüyorum, ben kimseyi öldürmedim. Tetiği hiçbir zaman ben çekmedim. Kimsenin yaptığı aptallığın da hesabını verecek değilim. Kendi aptallıklarım yeterince ağırlık yüklüyor zaten bana… Taş yuvarlanır, yükler taşınır, yükler ezer, yükler eksiltir, yok eder…

Sadece bazen üzülüyorum, saatlerce karıştırdığım çekmecelerin dibinde bir yerde bulabilsem bile fotoğrafları aklımdan geçen tek şey “Acaba ne düşünüyordu?” olur. Evet, en çok bunu merak ediyorum; o taş yuvarlanırken, hayatımın dinamikleri bir şekilde işlerken, ben garip bir yola sapmışken, belki bir hata yapmışken sen ne hissediyordun? Ben senin kalkanlarını aşıp da ulaşamazken cennetine ya da cehennemine, sen ne düşünüyordun? Ben arafında kendimi değersiz hissederken, ses çıkarmamak için nefesimi, kalp atışlarımı yavaşlatmışken ne düşünüyordun?

Görmezlikten geldim… Uzun süre görmezlikten geldim… Şövalyenin topuzu adamın kafasına düştüğünde görmezden geldim, yol ayrımları çıkıp dururken önüme görmezden geldim… Senin ne düşündüğünü anlamaya çalışmadığım zaman da böyleydi, ben senin arafında durdum. Aksi düşünülemezdi. Ben aşık olmak için gelmemiştim, öyle ya aşık olmaya gelen kadın, cehennemine bodoslama dalabilirdi. Benim buna cesaretim hiç olmadı, ben arafta bekledim ve taş yuvarlanmaya devam etti, senelerce…

Bu kadar şey oldu, zaaflar, seneler, anılar, eksikler, gedikler, yaralar… Ben sadece tek bir şeyi merak ettim, aklından neler geçtiğini. Yine de hiçbir zaman hangi yolun doğru olduğunu denemeye çalışmadım, gerek duymadım. Dedim ya, ben aşık olmaya gelmemiştim. Ben ne için geldiğimi bile bilmiyordum.

O zaman ne düşündüğüne dair zerre fikrim olmazken ve şimdi beni yok etmek için gözlerimin içine baktığında biliyorum ki beni yok etmek için ant içmişsin derinlerinde bir yerde. Ben sana gitmemeni söylemiştim ya hani, sadece kadınsal bir içgüdüyle korumaya almıştım ya arafımı… Dedim ya akrep ve kurbağa gibiyiz, ikimiz de batarız diye… Bak şimdi ne kadar akıllıyım, mantıklıyım, sezgilerim güçlü, gözünün içine baktığım an anlıyorum her şeyi. O zaman değildim, demiştim. Çünkü o zaman aşık olmaya gelmemiştim…

Şimdi bu yüzden buradayım…

Hamiş: Bu güzelim fotoğrafı Tunç Süerdaş'ın deviantart'ından aldım, çalışmaları pek harika; bir göz atın...

Kal Demiştim, Dinlemedin

2011-04-11T02:07:00.010+03:00

Eskisi kadar sabırlı değilim sanırım, yeni bir romana başlamıştım; ama yazamıyorum. Belki de zamanım yok.... Bu yazının yarısı o romandan yarısını da biraz önce yazdım, kocasını öldürmüş bir kadının aklında dönüp dolaşan düşünceler...

E tabii şarkısız yazı mı olurmuş; Nouvelle Vague - The Killing Moon

- Baylar, bayanlar… Şimdi aranızdan seçeceğim bir gönüllüyü bu kutunun içine koyup yok edeceğim. Bu tehlikeli ve bir o kadar da ustalık isteyen sihirbazlık numarası için kimler gönüllü olmak ister!

Yok olmaya gönüllü olmamı istiyorsun, sırf vicdanını rahatlatmak bir zorba olmamak için soruyorsun… Ve doğruca gözlerimin içine bakıyorsun, gönüllü olmam için. Bilmediğin, anlamadığın çok şey var…

Kal demiştim, söylemiştim… Olabilecekler gün gibi ortadaydı benim için, hissedebiliyordum. Biz kurbağa ve akrep gibiyiz seninle sevgilim… Seni gölün karşısına geçirmem için yalvardığında zehrini akıtırsın bana diye korkmuştum. Sen “Olur mu hiç öyle şey, canını yakar mıyım?” demiştin. Ve gölün tam ortasında zehirli iğnenin derimden içeri sokup beni öldürdün. “Benim doğam bu.” dedin… Hırsın yaşamının bile önüne geçti. Sana kal demiştim… Gölün kıyısında kal, orada da yaşayabilirdik…

Ama sen iğneni derime batırdığında içimde bir oyuk açmış gibiydin… Günden güne tüm anılarım o oyuktan dışarı akıyordu, siyah zift gibi. O kadar çirkin gözüküyordu ki kendi anılarımdan, hayatımdan tiksiniyordum.

Şimdi de gönüllü olmamı istiyorsun yok olmaya. Gönülllü oldum

- Ben!

- Evet siz önde oturan bayan!

Bir başkasını seçmeyecektin zaten.. Bedenimin yarısını beni hiçe saydığını hissettirerek yok etmiştin, üflemiştin uçmuştu tozlarım… Gerisini de şimdi ucuz numaralarınla yok edecektin. Aklından neler geçtiğini tahmin ediyorum sevgilim, kasaba halkı seni linç etmeye çalışacak ya beni geri getiremediğinde, kaçış planları yapıyorsun biliyorum. Doğanda var… Bir şeyleri yarım bırakıp gitmek doğanda var…

Gitme dedim, defalarca dedim. Kal, ben sararım dedim yaralarını. Ama gidersen dedim, gidersen… Geri döneceğin bir liman kalmaz, dalgakıranlarımı da alıp götürmüş olursun ve iskelem parçalanır dalgalarla zaman içinde kaybolur giderim dedim… Dinlemedin.

Sadece varlığında güven verebilirdim, yokluğunda güvenmiyordum ki kendime; tek kelime söyleyemezdim, tek kelime anlatamazdım… sözler veremezdim. Sen sözler vermemi bekledin, sadece derin bir uykuya dalmamı ve bir gün dönmek istersen taze bir gülümsemeyle uyanmamı istedin… Sen garanti istedin, pekala sen bilirsin… Gidersen dağılacağımın garantisini veriyorum sana…

Bir sigara yaktım, tamam bırakamayacağım sigarayı söz vermeme rağmen sana… Neyse sen de biliyordun, söz verirken gözlerimi kaçırdığımı. Bir kere gördün bak bana güvenemeyeceğini, yine güvenemezdin… Ama kal dedim, boşuna değildi; bir an güvendim sağlam durabileceğime. Avcısına yem olmak üzere olan bir hayvanın acıyı hissetmemesi gibi ben de sen olursan hissetmem sandım. Dedim ben… Dinlemedin, gittin… Ve şimdi geri gelmişsin ve beni fiilen yok etmeye çalışıyorsun.

Zaten çürümüş olan iskelemin tahtaları üzerinde yürüyebileceğini sanıyorsun… Beni parçaladığında rahat edebileceğini sanıyorsun, ben deniz üstündeyim; kıyıda değilim. Ben ayrılırsam parçalarıma, dağılırsam… Boğulursun… Birlikte boğuluruz…

Yine de gönüllü olacağım, zaten gözlerimin içine baktığının da farkındayım.

O zaman söylediklerimde haklı çıktım, kal demiştim ya… Yine söylüyorum boğulacaksın… Ama beni duymazsın, kendi tutkuna yenik düşmüşsün sen…

Ve geçen sefer akrep zavallı kurbağayı sokup bir şekilde kurtulmuştu ya, şimdi ikimiz de boğulacağız; biliyorum. Hadi, yap numaranı…

İlham Hangi Cehennemin Dibindesin?

2011-04-02T16:24:00.005+03:00

Bu aralar hep eskilerden bir şeyler koyuyorum, daha önce anlatmış mıydım bu hikayeyi bilmiyorum da tumblr'a yazmış olabilirim...

Günün birinde çoook eskilerde mutluyken de yazabilirdim ben, ohooo yazdığım en güzel şeylerdi belki... Belki de şu an hiçbiri durmadığından uydurmak kolay geliyor. Allah bilir, şimdi görsem kendi salaklığıma küfrederim. Hep şuna inanırım, yazdıklarım beni mutlu etse de, bana acı verse de, hatta içimden çıkarken etimi koparır gibi acı verse de benden koptuklarında organikleşir ve yaşamaya başlarlar... Onlara mekanik şeylermiş gibi muamele edemem... edemezmişim yani...

Bunu anlamam, bir şeylere her sinirlendiğimde yazdıklarımın çöp sepetini boylamasından bir süre sonra oldu... Sonra mutluyken adam gibi yazamaz oldum... O yüzden Çıkmaz Sokak Mayıs '09 'dan Ağustos '10 'a kadar sürdü.

Kendi yazdıklarım çöpü boylamaktan sıkılmış olmalılar, o yüzden mutluyken gözükmüyorlar ortalarda. Canları sağolsun, onlara söz geçire(bile)cek değilim, nasıl olsa... Yazdıklarım beni lanetlemiş olmalı, çok derin bir psikoz yaşamazsam çağıramıyorum demek ki onları... Rutinin bozulmuş olması, bir şeylerin derimi tatlı tatlı kaşıması gerekiyor demek ki ... Belki...

İyi yanından bakalım, bahar geldi pollyanna oldum; ya da pollyanna'yı yuttum, yazamamamın da iyi bir yönü var, pürüzsüz mutluluğu aramıyorum; inanmıyorum kendisine kusura bakmasın da... Yine de iyiyiz, iyi...

Özledim...

2011-04-02T16:21:00.002+03:00

Ağustos 2009 - Hayatımın en zor dönemi olmalı, doğru ya kimse gitmeyeceğim, ölmeyeceğim dememişti...

Nasıl tuzla buz olur insan
Nasıl gider
Almıyor aklım
Belki çocuk olsam yalan söylerlerdi
Uzaklara gitti derlerdi
Ve ben o küçük dünyamda “uzak”ları
3-5 sokak ötesi sanardım
Annemin elini tutmadan asla gidemeyeceğim
Oysa şimdi kimin elini tutsam
Götüremez beni o sokaklara
O kadar ıssız...
O kadar bilinmez...
Ah bir bulsam
Bir bulsam seni
Belki o kadar kimsesiz gelmez o sokaklar
O kadar çıkmaz olmazlar
Ama şimdi
Soğuk mu sıcak mı
Üşüyor musun diye bilmeden
Bekliyorum
Battaniyemin altında
Kim seni sıcak tutar ki oralarda

Nasıl konulur bir köşeye insan...
Geri dönülür, yaşanır
Yüzünü bile görmeden
O kadar yakın
O kadar derine
Daha da çökecekmişsin
Yerin bilmem kaç kat dibine

Nasıl tuzla buz olur insan
Nasıl kayar gider hayatımızdan
Aslında doğru ya
Kimse de söylememişti
Kimse “gitmeyecek” dememişti

Çok özledim seni
Çok özledim...

Pilav Günü

2011-04-01T01:52:00.006+03:00

Geçen sene lisemin pilav gününden sonra yazdım bunu...

Bu yazım diğerlerinden biraz farklı olacak, biraz daha bana ve beni tanıyanlara hitap ediyor gibi.

Bugün pilav gününden dönünce geçmiş yıllardaki bir sürü ayrıntı beynimde canlandı. Mezun olduktan sonraki ilk pilav olmasının etkisi var belki de bilmiyorum. Zaten gün Beşiktaş'ta teknenin gelmesini beklerken sürekli tanıdık yüzleri, tanıdık insanları görmekle başladı, garip bir şekilde seviyorum ben etrafımda hafızamın eski bir zamanda kaydettiği yüzleri görmeyi. Ne zaman çekmiştir bu resmi diyorum mesela beynim, o anda ne düşünüyordum bir yandan.. Benim için önemsiz bir insan olsa bile böyle...

Ayrıntılar demiştim.

Okula ilk başladığımızda bir kedi vardı, şişman, siyah – beyaz, yaşlı ve pis. Biz Orhan diyorduk ona, durup dururken onu hatırladım mesela. (Gerçi sonra dişi bir kedi olduğunu anlamıştık; ama adı Orhan kalmıştı bir kere) Öldü gitti sanırım sonra, onuncu sınıfta hiç göremedik ortalıkta onu. Biz mezun olana kadar bunun gibi bir sürü ayrıntı değişti okulda, birkaç kere daha boyanmış olmalı her sene boyalarını döktüğümüz duvarları mesela, sonra Galatasaray Üniversitesi'yle ortak duvarımıza, bir sürü isim daha yazılmış olmalı, deniz elbet biraz daha kirlenmiştir, herkes biraz daha yaşlanmıştır gibi gibi...

Okul başladığında daha kalabalık gruplar halindeydik, sabahları servisler erken geldiğinde bir masaya oturur beklerdik; şimdi düşünüyorum o insanları bir daha aynı masaya oturtamayız bile, bir araya gelmezler bir daha.

Çok romantik ya da duygusal bir insan değilim sanırım ben, bunu kabul ediyorum. Yine de Ortaköy – Beşiktaş hattının, lisenin bana hatırlattıkları, hafiften duygulandırıyor beni. İyi anılar biriktirmeye programlanmış benim beynim, iyi şeyleri hatırlıyorum daha çok, keyifli anları. Bahçede güneşlendiğimiz zamanları, 11. Sınıfın kültür şenliğini her ayrıntısıyla hatırlıyorum mesela; sanırım en çok o zaman eğlenmiştim. Çok fazla yüz, çok fazla ayrıntı, çok fazla tesadüf... Anlatsam şaşırırsınız. Çok fazla şarkı, video görüntüleri, fotoğraf... Evet ben anı biriktiriyorum buna karar verdim, iyi anıları. Bazen beynimde, bazen anı kutumda...

Bir de şu var: hepimiz değişik yerlere dağıldık; hayallerimizi, belki ideallerimizi, içimizden geçenleri belki de daha önce aklımızda hiç olmayanı yapmak için. Bir şeyler yapabilmek için çıktık burdan, yeni insanlarla tanıştık, bazılarımız başka şehirlere gittik, başka ülkelere, başka hayatlara karıştı düşüncelerimiz, hayatlarımız, daha başka şeylerden etkilenmeye başladık ya da... Geldiğimizde de farklıydık birbirimizden, şimdi daha da farklıyız; ama bu "dönüp dolaşıp aynı yerde toplanma" mantığı hoşuma gidiyor. Ne kadar farklı olsak da bir şeylerin bizi bir araya getirmesi hoş...

Şimdi yine hayatlarımıza dağıldık mesela, pilavdan pilava görüştüğümüz bir sürü insan olacak sonuçta. Yine bir şeyler yaşayacağız, değişeceğiz biraz daha, döneceğiz dolaşacağız başka hayatlarda, yeni şeyler katılacak, bir şeyler eksilecek ve yine döneceğiz seneye buraya. Her sene aynı yerde çekilmiş fotoğrafta bir şeyler değişmiş olacak; ama mekan o anlığına zamanı durdurmaya yetecek işte...

Geçen sene pilavı hatırlıyorum, aklımda çok fazla şey vardı... Gerçekleşebilecek diyaloglara ilişkin, seneye olabileceklere ilişkin... Çok ama çok fazla şey...

O zamandan bu zamana çok şey değişmiş gibi geliyor, çok fazla eksilmişim gibi... bilemiyorum belki de gerçekten öyledir. Şimdi o zamanki düşünceler, sorunlar basit gibi gelirken yine her zamanki gibi bir sürü küçük şey var aklımda. Seneye bunlar da basit gelecek ve başka şeylerle dolu olarak kafam. Yakın arkadaşlarım bilir, çok şey oldu bu sene. Geçen hazirandan bu hazirana yani. Ve ne kadar çok şey yaşanmış olursa olsun yine hep beraber bir yerde toplanabiliyor olmak, hafızamın bana şu 4-5 seneyi tüm güzel ayrıntılarıyla hatırlatıyor olması sahiden duygulandırıyor beni.

Düşünmeden edemiyorum, 1 sene geçti çok daha fazlası geçecek, çok daha fazla anı birikecek aklımda ve ben yine güzel ayrıntıları hatırlayarak orada olabilecek miyim diye? Belki eksilmişliğim tüm güzel anıları siler ya da hiç olamam orada kim bilir?

Lanet...

2011-04-01T00:57:00.004+03:00

Yanlış bir şeyler var burada, hani olur ya tek bir yanlış ararız ve tüm kötü şeyler o yüzden oldu deriz. Aslında o dönemeçte sola saptığımız için olmuştur her şey, başka hiçbir hata yapmamışızdır ya da sonuna kadar her şeyi doğru yapıp da son anda bir yanlıştan dolayı olmuştur tüm bunlar. Hah işte şu aralar hiç öyle hissetmiyorum. Sanki doğduğumdan beri her şeyi, bütün seçimleri yanlış yapmış gibiyim.

Hep çıkma şansım olmuş labirentten, yine de her seferinde, başka başka yerlerde yanlışını seçmiş gibiyim. Sevdiğim her şeyi, zevklerimi, o gün giydiğim kıyafeti, gittiğim yeri, sokakta çarptığım adamı, sohbet ettiğim sokak şairini… Hepsi yanlış gibi geliyor son günlerde. Çünkü her şey yanlış gidiyor. Hiç ayırırken görmediniz değil mi beni doğru ve yanlışı, şimdi ayırıyorum.

Bu aralar içimde bir yerlerde tatsızım, uğursuzum…

Doğrusu sezgilerimin doğru çıkmasından sıkıldım, lanetlenmiş hissediyorum…

Halil Cibran'dan Aşk Hayatı

2011-03-04T21:34:00.005+02:00

Halil Cibran'ı sevdiğimi bilirsiniz. Bu enfes bölüm onun Fırtınalar adlı kitabının "Aşk Hayatı" adlı bölümü...

İlkbahar

Gel ey sevgilim! Seninle harabelerin arasından geçelim. Karlar erimiştir. Hayat; yattığı yerden doğrulmuş, vadilere, bayırlara yönelmiştir. Uzak bir tarlada, baharın izlerine uyalım için, yürü benimle! Tepelerin doruklarına çıkalım ve etrafındaki ovaların yeşilliğinin dalgalanışına dalalım için: gel!

İşte kışın gecesinin topladığı örtüyü baharın fecri yaymış! Şeftali, elma ağaçları onu giyinmişler de kadir gecesindeki gelinler gibi çıkmışlar ortaya. Bağlar uyanmışlar, asmaları bir sevgililer topluluğuymuşçasına kucaklaşmışlar birbirleriyle. Irmaklar, kayaların arasından mutluluğun şarkısını yankılayarak, dans ederek akmışlar. Çiçekler, tabiatın kalbinden tıpkı köpüğün denizden kabardığı gibi kabarmışlar.

Nergis kâselerden, yağmurun gözyaşlarından kalanları içelim ve benliğimizi mutlu serçelerin şarkılarıyla doldurup tatlı esintilerin kokusunu içimize çekme fırsatını yakalayalım için: gel! Menekşenin gizlendiği şu kayanın yakınına oturalım ve sevgi öpücüklerini değiş tokuş edelim için!...

Yaz

Haydi sevgilim, tarlaya! Hasat günleri gelmiş ve ekinler olmuştur. Güneşin tabiata olan sevgisinin ısısı, onları olgunlaştırmıştır. Kuşlar bizi geçip gitmeden, yorgunluğumuzun kazancına konmadan ve karıncalar topluluğu yerimizi almadan önce gel! Benliğimizin, sevgilimizin kalbimizin derinliklerine ektiği vefa tohumlarından saadet daneleri derdiği gibi toprağın ürünlerini derelim, gel! Hayatın duygu mahzenlerimizi doldurduğu gibi, biz de mahzenleri dolduralım.

Bel ey yol arkadaşım, taze çimleri çiğneyelim, göğü örtünelim ve başımızı yumuşak hurma demetine koyalım, gündüz işlerinden soyutlanıp, vadinin karanlığının yarenliğine, kulak verelim.

Sonbahar

Seninle bağa gidelim ey sevgilim. Üzümün suyunu sıkalım, ruhun nesillerinin hikmetini derlediğim gibi toplayalım onu damlarda. Kuru yemişler toplayalım, çiçekleri imbikten geçirelim, öze karşılık remzi verelim.

Evlere dönelim! Ağaçların yaprakları sararmıştır, rüzgâr onları, yaz kendilerine veda ettiği zaman ince derde tutulmuş çiçekleri kefenlemek istercesine savurmuştur. Gel, kuşlar sahile doğru göçmüş, bahçelerin cana yakınlığını da beraberinde götürmüşler, yaseminlere yalnızlık kalmış, son gözyaşları da düşmüştür toprağın üzerine.

Dönelim! Irmaklar yolculuklarını durdurmuş, pınarların mutluluk yaşları kurumuş, tarhlar göz alıcı giysilerini çıkarmışlar. Gel ey sevgilim! Uyku, tabiatı elden çıkarmış, o da içe işleyen nihavend bir şarkıyle uyanıklığa veda ederek akşamlamıştır.

Kış

Yaklaş ey hayatımın ortağı, yaklaş bana; karların soluğunun bedenlerimizi ayıran karların soluklarına izin verme! Bu ocağın önünde gel otur yanıma, ateş; kışın leziz meyvesidir.

İnsanların durumlarından bahset bana kulaklarım rüzgârın inleyişlerinden unsurların yer tutuşundan ötürü yoruldu. Kapıları, pencereli kapat. Gazaplı havanın yüzünün görüntüsü hüzünlendiriyor beni, çocuğunu kaybetmiş bir ana gibi karların altında oturan şehre bakmak kalbimi kanatıyor… Kandile yap ekle ey ömrümün yoldaşı, - neredeyse sönecek – ve onu yakınına koy ki gecenin senin yüzüne yazdıklarını görebileyim ve içip üzüm sıkılan günleri hatırlayalım için şarap testisini de getir.

Yaklaş, yaklaş bana ey gönlümün sevdiği, ateş sakinleşti kül de neredeyse onu örtmek üzere… Katıl bana, kandil de söndü, karanlık galebe çaldı… İşte yıllanmış şarap gözlerimizi ağırlaştırdı… Uykunun sürmediği gözünle bana bak!... Uyku beni kucaklamadan önce, beni sen kucakla… Beni öp, kar senin öpücüğünün dışında her şeye hâkim olmuş… Ah! Sevgilim, uykunun denizi ne kadar derin… Sabah bu âlemde ah! Ne kadar da uzak!

Burayı Seviyorum

2011-03-03T12:53:00.004+02:00

Zaman zaman ihmal ediyorum, uzun süre yazmıyorum; ama bu blog olmasa romanımı falan bitireceğim yoktu. Üstelik harika tepkiler aldım, ne bileyim; seviyorum işte...

Taşınmak istemiyorum blogspot'un her hangi internet sitesinden ziyade bloga benzerliği bana daha sıcak geliyor. Wordpress pek bir soğuk... =(

Ve şimdi öğrendik ki digitürk yeniden kapattırmış blogspot'u... DNS ayarlarıyla giriyorum buraya, yoksa yasak yani... Sırf birilerinin cebine giren ya da giremeyen paralar yüzünden edebiyat, moda, yaşam ve daha bir sürü konudaki bloglar kapatılıyor. Oysa söyleyeceklerimiz, düşüncelerimiz, zevklerimiz üzerine konuşmak bizi daha medeni yapacak en önemli şeylerden biri. Ve biz medeniyete sırtımızı dönüyoruz.

Bu yüzden de diyoruz ki "Blogma dokunmayın"!

Sadece ne olur ne olmaz, o kadar emeğime bir şey olur diye tırstığımdan blogu export edip wordpress'e import ettim. Yine de buradan devam edeceğim...

Bize destek vermek isterseniz Facebook sayfamız

Görüşmek üzere :))

--------------

http://www.twitter.com/ecenurdogan
http://wwww.deviantart.com/ecenurdogan
http://camdanpabuclar.tumblr.com

Zaaflar Yorar

2011-02-24T22:34:00.004+02:00

Karakter tahlillerinden devam ediyorum...

Yazının şarkısı için Thistle & Weeds - Mumford & Sons

Yazmaya başlayacağım zamanı hissederim, içimden bir şeyler kopmaya hazırlanır ve dinlediğim şarkıyı değiştirmeye gücüm olmaz. Aynı şarkıyı artık sözlerini de müziğini de algılamamaya başlayana kadar dinlerim, beynimi uyuşturmasını beklerim. Aklımdan o kadar fazla şey geçer ki, arka arkaya dizilir satırlar… Hiçbir zaman kağıda dökemeyeceğim kadar, çünkü hiçbir zaman parmaklarım o kadar hızlı olamadı, beynim şu ana kadar emsali bulunmamış bir hızda kısa bir roman yazmaya başlar ve ben hissetmekten yazmaya geçme aşamasında onların yarısından fazlasını kaybederim. Bir annenin ikizlerinden birini düşürmesi gibi, diğerini yaşatmak için güçlü olmaya çalışması gibi… Diğer çocuğuna üzüntüsünün en azını hissettirmek için kendine verdiği direktifler gibi…

Gidenler aslında rahatsızlık verici olacağı için giderler, kim billr? Ağır bir şizofreni oldukları için, kafa derimizi sürekli tırnaklayan bir şey… Aynı yeri, sürekli eşeleyen bir şey, bir süre sonra kanama başlayacak, biliyorum. Yine de biz izin vermeden geçemeyecekler kafatasımızın içine…

Kafatasımızın içine ufacık bir parçamızı çıkararak girdiğinde bu kadar savunmasız kalmanın bacaklarımızı bir ms hastası gibi çözmesini izleyecekler. Birden vücudumuz kendini bırakıp yere çakılmamıza neden olacak. Bilincimiz kapanacak ve kendi düşüncelerimiz, derimize geçmişimizden tırnaklarını geçiren o şey bizi yok edecek.

O yüzden giderler… Bazı fikirler, bazı satırlar, bazı insanlar bu yüzden giderler. Savunmasız kalmaya bu kadar açık olduklarımız zamanla bu yüzden yok olurlar.

Öyle çok düşünce uçar gider beynimizden, zaaflarımız yok olmaz hiçbir zaman. Bir insan, bir yer, bi şarkı… Bir kere içimizde göçüğünü açıp da yerleşti mi sonsuza kadar orada kalır. Bir zaafla yaşamayı öğrenmek o kadar da kolay değildir, çoğu zaman. Bıçağın derimizden içeri gidip kanırtarak derinlere inmesi gibidir zaman zaman… Soğuk bıçağın sıcak kanla ıslanması garip bir his verir.

O yara iziyle başa çıkmak için fazlasıyla güçlü olmak gerekir. Zaaflar o kadar çok içselleşmiştir ki bizimle, onları yok etmek bir uzvumuzu koparıp atmak gibidir. Zordur…

Zaaflar yorar, zayıf noktalar yorar.

Ve kimi zaman yeniden, yeniden ortaya çıkar.

Zaten kimse bize gülümsemelerimizin, mutluluklarımızın pürüzsüz olacağını söylememişti. Sanki lanetlendik, zaaflar edinirken… Bir daha kusursuz bir mutluluk yaşayamamak üzere; ama dünyanın en güçlü insanlarından biri olmak için… Bu yeti mi, lanet mi bilemiyorum.

Zaaflar yorar, onu biliyorum.

Uykusuzluk Kıyamet Alameti Gibidir

2011-02-06T00:19:00.011+02:00

Bir roman ya da bir hikaye için, karakterler ağzından kısa yazılar yazarak başlarım işe... Bu da onlardan biri...

Cem Adrian - Bir Melek Ölürken

Yazdım, yazdım, parmaklarım düşüncelerimin hızına yenik düşüp de saatlerce piyano çalıp parmakları kireçlenen bir piyanist gibi… bir süre sonra ne zaman düşündüğümü, ne zaman yazdığımı, takip edememeye başladım.

Müsvedde kağıdı gibiyim, bedenimdeki binlerce çürük, çizik, yara, bere bundan. Her seferinde yeni şeyler hissetmeye çalışırken yeni yaralar alıyorum. Hiçbiri de bir şey ifade edemiyor, esas yazılacak olanlara geçiremiyorum. Müsvedde kağıdı gibiyim, bir süre sonra kendi ruhumu buruşturup atıyorum. Ne taşırsam taşıyayım içimde ne kadar yorulmuş olursam olayım sonuçta buruş buruş masanın altında çöp sepetine atılmış gibiyim.

Yine de aşırı yorgun… Beynimi kemiren, omuriliğime inanılmaz bir acı veren ve beni uyutmayan aşırı bir yorgunluk. Müsvedde kağıdının yorgunluğu, içinde dağılmış, oraya buraya savrulmuş tüm düşünceleri taşıyan ama bir saat sonra yüzüne bakılmayan bir karalama kağıdı. Yazılan her şeyin üstü, altı çizilmiş, yuvarlaklar içine alınmış; yorulmuş… yorulmuş…

Omuriliğindeki o acıyla uyuyamamak gibi her şey, aşırı yorgunluktan uyuyamamak ve uyuyamadıkça daha da fazla karalanmak gibi. Daha da fazla doldurmak bedeninin her köşesini yaralarla, zevk aldığını sanmak, bir şeyler verebileceğini, birini mutlu edebileceğini sanmak gibi. Uyuyamamak saatlerce, günlerce, gecelerce uyuyamamak… Sabaha karşı kulakları sağır eden kuş sürülerinin sesini dinlemek sadece, beynimi delip geçmelerine izin vermek... Bir kurşun gibi, kafamın bir tarafından gidip diğer tarafından çıkan… Gelen polis ekiplerinin bulmakta zorlanmayacakları mermi ve saçmaya gözü dalmış bir şekilde ölüm gitmek gibi…

Uykusuzluk kıyamet alametidir, tüm kötü şeylerin, bedenin kendini yok etmeye çalışmasının başlangıcıdır. Öyle ki önce uykusuzluktan sonra git gide karmaşıklaşan düşüncelerinizden beslenmeye başlar. Geceleri uzaktır, yalnızdır. Yalnızlaştıkça uzaklaştıkça şizofrenikleşir beyin. Kendi içinde binlerce müsvedde kağıdını çöp sepetine atar, kendini yok etmeyi başlatır.

Top seslerini duyup da kulaklarını kapatmak gibi uykusuzluk, gözlerinin acımaya başlaması ama beyninin lambaları kapatıp açarak göz bebeklerine işkence yapması gibidir uyuyamamak. Rüya görerek devam edebileceği halde tüm bilinçaltının diri diri ortaya çıkması gibi, narkozsuz ameliyat gibi. İçinizdeki tüm pisliklerin uyuşturulmadan dışarı çıkması gibi, ellerinize siyah bir zift gibi tüm yenilmişliklerinizin bulaşması gibi… Öylesine ağır, öylesine yapış yapış ki suyla yıkayınca daha da yapışkan olacağını bildiğiniz halde elinizi kaynar suya sokarak daha da fazla acı çekmek gibi…

Uykusuzluk kıyamet alametidir ve ben günlerdir uyuyamıyorum… Bir kağıda bir şeyler karalayıp kendime ya da başkalarına küfürler savurup yırtıp atıyorum. Kendi kıyametimi yaratıyorum, dünyamdaki her şeyimi cehennemime taşımak için son bir hamle bekliyorum.

Kendi sonumu hazırlıyorum, günlerdir uyumuyorum. Sadece düşünüyorum, yaptığım hataları bedenime kazıyıp altlarını çiziyorum. Müsvedde kağıdı gibiyim. Birinin beni buruşturup atmasını bekliyorum, her yerim sızlıyor. Beynime giden yolların çoğunun tahrip olduğunu düşünüyorum, yanık devre gibi kokuyorum.

Tüm kas faaliyetlerim devreden çıkmış gibi, biri kolumu havaya kaldırıp bırakıyor ve kolum sertçe yerine düşüyor gibi, yavaşlatamıyorum. Sesim çıkmıyor. İç savaş çıktı, ülkede değil; bende. Kendi iç savaşımda halkımı birbirine kırdırıyorum, içimde bir şeyler hareket ediyor. Ateşim yükseliyor, ateşim yükseliyor. Şehrin meydanına tanklar iniyor, içimde yürüyen yüzlerce tankın paletleri içimi eziyor. Kaburgalarımdaki baskıyı anlatmakta zorlanıyorum. Şehir meydanında halk ve askerler birbirlerine giriyor ve bir an sadece bir anda bir el silah sesi duyuluyor. O an herkes kaçışmaya ve birbirini ezmeye başlıyor, içimde bir şeyler çığlık çığlığa… Binlerce insan kaçışıyor, canlarını kurtarmaya çalışıyorlar… Yarısı ezilerek ölüyor…

İç savaşım sürüyor, konuşmakta zorlanıyorum…

Çıkmaz Sokak

2011-02-05T01:37:00.002+02:00

Çıkmaz Sokak romanım yeniden blogda ;) Sağ tarafta "bölümler" diye bir bölüm var ordan tıklayın yeter.

Cenaze Arabası

2011-01-22T21:04:00.010+02:00

Yazının şarkısı, Thirteen Senses - Do No Wrong

Eve dönüş, yuvaya dönüş, öze dönüş, anne karnına dönüş… Bir şekilde hepsi kavuşmayı anlatıyor, kulağa güzel ve sıcak geliyor. Ayakkabılarını, makyajını, kıyafetlerini bir kenara çıkarıp atmak ve ayakların yeri çok çok hafif hissederken arkandan seni birinin iteklediğini hissetmişsindir. O sokağa girmemen gerektiğini sokağın ortasındaki kalabalıktan anlamış, yine de oraya sürüklenmişsindir.

Cenaze arabasını görebiliyordum ve sokağın ortasında bir sürü insanı, başı kapalı, gözleri kıpkırmızı olmuş ve şişmiş kadınları… ağlamamak için kendini tutan “beton gibi dur.” Diye kendilerine telkin veren erkekleri, bunlar onun için rutin olduğu için soğukkanlılıkla dua eden ve teselli veren imamı… Hepsini sokağın başından çok net görebiliyordum. Trafiğin işlemediği de belliydi, kaldırımda da yolda da boş yer yoktu. Hepsinin farkındaydım… Sadece görmek istedim, uzaktan gözlemlemek, ne aralarında karışmak ne de acılarını anlamak… Ben zaten biliyordum birini kaybetmenin hissini, cenaze arabasının arkasında duran tabutun her ayrıntısını daha önce incelemeye vaktim olmuştu, dua bile edememiş dağılmıştım. Zaten biliyordum, kalabalığın içinde yer almanın ne demek olduğunu…

Ama hiç dışında olmamıştım, hiç dışardan bakmamıştım… Yaklaştım, girdim o sokağa, bir öze dönüş müydü bilmiyorum… Yaklaştım, yarısına kadar yürüdüm, kalabalığa kadar yürüdüm. Hiçbir şey duymak istemiyordum, onları anlamak değil, görmek istiyordum sadece… Sokağın yarısına geldim, kaldırıma park etmiş arabalardan geçiş olmayacağı belliydi. Yine de yarıya kadar geldim…

Ardından arkamı döndüm, olduğu gibi geri döndüm… Alt sokağa geçebilmek için ara yola kadar bile gelememiştim çünkü… Belki de gelmiştim emin değilim, fark edemedim o an. Zaten kulaklarım duymuyordu, sadece bir gün her şeyin bir senaryo olduğunu size kabul ettirebilirsem final müziği olabileceğini düşündüğüm şeyi dinliyordum. Bu şarkıyı, Thirteen Senses – Do No Wrong…

Çünkü müziğinde derimi bulanıklaştıran, bir yerlere çeken bir şeyler var… Etimi dört bir yana ayırıyor, ama zannettiğiniz gibi değil, acı verir gibi, keser gibi ya da işkence aletiyle gerilir gibi değil. Suyu fazla gelmiş, sulu boyanın düşük kalite defter kağıdında dağılması gibi… Tüm vücudumu böyle dağıtıyor ve bulanıklaşıyorum işte… O kalabalığı yarabilecek hale geliyor bedenim, içlerinden geçip gidiyorum. Hislerim yarı yarıya kaybolmuş, sesler uğultu, hava buz gibiydi biraz önce ama çok hafif hissedebiliyorum şimdi, görüntü flu… Bir anda maddesel olmaktan öteyim…

Eğer her şeyin bir senaryo olduğuna inandırabilirsem sizi, filmin ilk gösteriminde ayakta alkışlanırken bu şarkı çalsın istiyorum. Ellerimi birbirne kenetleyip çok buruk bir gülümsemeyle selam vereceğim o zaman…

Aslında her şey terk edilmiş bir depoda başlayacaktı, planım oydu… Belki yirmi otuz sene önce, bir cinayetin ardından... Sadece suçluluk duygusu; ama içinde bir yerlerde kendini haklı çıkarmak için elinden geleni yapacaktın... Fark ettim ki her şey kontrolümde değil...

Her şey bir çıkmaz sokakta başladı, aslında çıkışı olmadığından değil… Başta anlattım, cenazenin arasına karışıp oradan çıkıp gidebilirdim. Ben geri dönmeyi tercih ettim.

Şimdi her şey yeniden başlıyor, o sokağın tam da ortasında hikayeye sadece tanıklık etmiş dört duvar arasında… Kendi içindekilerden başka bir şey bilmeyen dört duvar. Otuz sene boyunca tek bildiği yaralanmak, çürükler oluşturmak ve rutubetlenmek olan dört duvarın anlatabilecekleri ne kadar tatmin edecekse bizi o kadar…

Roman'ı neden kaldırdım?

2011-01-11T22:02:00.003+02:00

Blog'u takip edenler bilir, burada romanım vardı. Şimdi romanla bir yarışmaya katıldığımdan romanı kaldırdım. Ne zamandır da yazamıyorum, farkındayım. Hem finaller hem de sağlık problemlerimden dolayı... Yeni yazılar koymaya başlayacağım ama yakında :)

o zamana kadar http://camdanpabuclar.tumblr.com 'dan beni takip edebilirsiniz.

Küçüğüm...

2010-11-19T02:02:00.005+02:00

Bu sabah senin yerine açacağım perdeyi, kendi ellerimle seni pencerenin önüne oturtacağım çocuğum. Pencereyi de açacağım gerekirse, üşürsün diye omuzlarına yumuşacık bir battaniye bırakacağım, sımsıkı sarıl diye ona... Ellerini pencereden dışarı uzatacağım, yağmuru hisset diye küçüğüm... Ardından yüzündeki gülümsemeyi keyifle izleyeceğim, sen ne kadar mutlu olursan o kadar mutlu olacağım ben de...

Sana soracağım küçüğüm, hayat nasıl bir şey diye... Yağmuru göl kenarında izleyip yağmuru hissetmek güzel mi diye... Yaşayamadığım her mutluluğu tat istiyorum küçüğüm...

Hatta, hatta bir gün kalk da koş bana doğru istiyorum çocuğum..

Önce küçük bir adım atacaksın, sendeleyerek, kendinden emin olamadan... Sonra bir adım daha, ve bir daha, bir tane daha... O gölün kenarında yağmurda ıslan istiyorum küçüğüm...

Aşık ol istiyorum en çok küçüğüm, içinde sıcacık bir kalp hisset... Sevgiyi hisset ellerini pencereden dışarı uzatıp, yağmurlar gibi... Toprak kokusu gibi çek içine hayatı küçüğüm...

Öyle bir sev ki işte küçüğüm, tebessümünün melodisi kalbini aydınlatsın... Hem senin, hem sevdiklerinin, hem de sevenlerinin ruhlarıyla beraber...

Blogdaki yıllanmış yazılardan yine...

Aşkın hiçbir arzusu yoktur, kendini gerçekleştirmekten gayrı

2010-11-18T01:19:00.004+02:00

"Size bir de denildi ki hayat karanlıktır diye ve sizler bezginliğinizde tekrar edegeldiniz, bir bezgin tarafından ne söylenmişse.

Ve ben derim ki hayat, sahiden karanlık, insiyak olduğu zaman başka.

Ve her insiyah kördür, bilgi olduğu zaman başka.

Ve her bilgi beyhudedir, çalışma olduğu zaman başka.

Ve her ne zaman aşkla çalışırsanız kendinizi kendinize raptedersiniz ve ötekine ve Allah'a."

Halil Cibran'ın Ermiş'inden bunlar. Bazen içinizden bir şeyler geçer, gider; ürperirsiniz ya, bu adamın yazdıkları böyle işte...

"Aşk hiçbir şey vermez, kendinden gayrı ve hiçbir şey almaz, kendinden gayrı.

Aşk sahip olmaz, ne de sahip olunabilir.

Zira aşk kafidir aşka...

Ve aşkın seyrini yönlendirebileceğinizi düşünmeyin; zira sizi layık bulursa şayet, aşk sizin seyrinizi yönlendirir.

Aşkın hiçbir arzusu yoktur, kendini gerçekleştirmekten gayrı.

Fakat aşık olursanız ve muhakkak arzulara sahip olmanız gerekiyorsa arzularınız şunlar olsun:

Erimek ve akan bir dere misali olmak, ezgisini geceye mırıldanan.

Aşırı hassasiyetin ıstırabını tanımak.

Kendi aşk anlayışınız tarafından yaralanmak.

Ve kanamak, teşne ve pür neşe.

Şafakta kanatlanmış bir gönülle uyanmak ve şükran duymak bir başka güne."

***

"Birbirinizi sevin, ama aşkı bir sözleşmeye çevirmeyin. Bırakın aşk, daha ziyade ruhlarınızın sahilleri arasında devinen bir umman olsun...

Gönüllerinizi verin, fakat diğerinin himayesine değil."

***

Aşk için böyle yazanı görmedim ben. Biz bir şeyleri yanlış yaptık, birbirimize sahip olmak için, ilk teslim olan olmamak için sırf çırpınıp durduk. Oysa aşk bizim avuçlarımızda bazen de damarlarımızda saf olarak duruyordu, saf alkol gibi... Başka bir niyeti yoktu, nefes aldığımız havaya karışmaktan başka... Sadece içimize çekecektik onu ve ruhumuz onun olacaktı, kavga olmadan, münakaşa ya da rekabet olmadan. "Teşne ve pür neşe" diyor Cibran, kalbimizi açarak, yumuşak, kalbimizin tüm köşeleri törpülenmiş gibi, çok kibar hareketlerle, karşımızdakini incitmeden. Derimizi kırılmasından ölesiyle korktuğumuz porselen bir bibloyla keser gibi. Karşınızdakine susamış gibi, ayağınızı suya batırıp sıcaklığını ölçmeden elbiselerinizi çıkarıp çırılçıplak buz gibi suya atlamak gibi, kana kana içmek gibi.

Etraftan nasıl gördüğümüz, bize nasıl öğretildiği, nasıl dayatıldığı hiçbiri mühim değil. Aşk bizi besler, aşka inancımız vücudumuzun kendini sindirmesini engeller. Ondan bir şeylere inancımızı kaybettiğimizde alarm verir vücut, ondan hastalara hayata olan aşklarını, inançlarını kaybetmemeleri için moral verin derler...

Biz bir yerde yanlış yapıyoruz, çok fazla duvar örüyoruz, kalkanlar tutuyoruz göğsümüzde. Bir şeyleri kaybedecek gibi, sanki kaybetmeden orada olduklarını anlayabilirmişiz gibi... Ermiş'te bir sürü çıplak kadın ve erkek resmi var, bunu doğrular gibi, aşk bizden duvarlarımızı kaldırıp ona karışmamızı bekliyor çünkü... Tabiat bile aynısını ister içten içe...

"Keşke güneşi ve rüzgarı daha fazla teninizle ve daha az esvabınızla karşılayabilseniz?

Zira hayatın soluğu gün ışığındadır ve hayatın eli rüzgarda...

...

Ve unutmayın ki toprak çıplak ayağınıza dokunmaktan keyif duyar ve saçlarınızla oynaşmayı arzular rüzgarlar..."

Anılar - II

2010-11-14T23:17:00.006+02:00

Vaktiniz varken toparlanın... sakinleşin, hafifleyin... http://fizy.com/#s/1agrel

Madem eski şiir defterinden başladım, anılarımdan; devam edelim bakalım. ama kısa kısa, hepsini beğenemiyorum yazdıklarımın, çok yol almışım sanırım... siz de anılarınızı hatırlayın ama n'olur güzel anılarınızı hatırlayın, çünkü en çok onlar hatırlanmaya değerler...

...

İstemiyorum ağlamak yanılırım

Zaten donar gözyaşlarım

Ayaklarımın altında ışıltılar

Tepeden dünyaya bakarım

Sanırım

Ne kadar uçarsam o kadar çakılırım

Tüm sağanaklarla gözyaşıydım

Sanırım gözyaşıydım

Ağlayamadım...

***

Kırılgan rüyaların ellerime batmadığı bir yerdeyim

Öyle bir yer ki zor tarif etmesi, kaybolurum

Aşkla boşluğun bir anda yer değiştirmesi

Hiçbirimiz anlamayız, içimizden geçer gider

Ürpeririz...

Belki bir çabadır bu, saklamaktır, kırılmaktan korkmaktır

Hala sarılmamış yaralardır, gözyaşlarıdır silinmeyen

Ama şüphen olmasın hep bir gülümsemedir kendini belli etmeyen...

***

...

Belki de biraz uğraşsam hep aşıktım diyeceğim

Uçuruma da ramak kalmış

Hani tam adımını atarsın da biter ya

Tam heveslenmişken, çarpıntın başlamışken

Ya da bitmez dibi yoktur bataklığın

Batar da batarsın

Orası sayılır işte bu küçük kulübe

Bittiği adımla sonsuza kadar sürecek...

***

...

Her insan bir yıldızdı sanki

Farklıydı hepsinin gözleri

Tüm doslukların, aşkların

Öylesine masumdu ki yürekleri

Ve ben sevdiklerimin gizli saklı sevgilerini

Avuçlarımda getirdim

Gökyüzünden yeni geldim

Başım dönüyor, yorgunum biraz

Ama umutluyum, içim aydınlık

Yine de dedim ya yorgunum

Ellerimden tutun...

Anılar

2010-11-14T22:54:00.010+02:00

seviyorum yazıların başlarına, şarkı koymayı... günahlar... günahlar... günahlar... gün gelir zaman bizi aklar... http://fizy.com/#s/1ajg6q

Yine anılar anıları, sahneler sahneleri, şarkılar şarkıları kovaladı beynimde. Anı Kutusu ' ndaki eski pembe şiir defterimi çıkardım, okumaya başladım... altına kimseye yazılmamış, güzel bir şiir diye not düştüğüm, şubat 2007 tarihli bir şiir... Bugün yazdıklarıma göre çok farklı geliyor; ama yine de hoşuma gitti...

Lütfen git artık
Git ki, ben ardında bırakacağın boşluğa alışabileyim
Ne kadar geç kalırsan o kadar yakacaksın canımı

Git lütfen
Bu boşluğun sen gelmeden önce
Orada olmadığını hissetmemem gerek

Git
Sadece sensizlik sonsuza kadar sürsün hayatımda
Ya da kafiye olsun diye sırf
Sensizlik, lütfen...

N'olur git artık
Arkama bakmazdım gururdan
Senin de bakmadığını görmekten korktuğumdan
Git lütfen
Bir boşluk yok arkada
O bile yok...

Git
Söylemeden, hissettirmeden
Ama lüften ben arkamı dönmeden
Sen dönmüş ol köşeyi
Ve o dönemece
Hayatımdan çıktığın köşede
Pencerelerden birine parmak izlerini bırak
Sadece hafifçe dokunarak
Parmak izlerini bırak ki
Ben sana gelmeye çalışırsam bir gün
Doğru yolda olduğumu hissedebileyim...

Biliyorum, seni özlerim...

Hamiş: http://cegla.deviantart.com/ resmi de burdan buldum... deviantart favorilerimden yine...

Tumblr'dan Derleme, Tadımlık Biraz - II

2010-11-10T00:55:00.007+02:00

http://fizy.com/#s/1dllik

***

zihnimde bir dörtlükle, bir sahneyle ya da bir replikle uyanırım bazen. kimi zaman uyumuş olmam da gerekmez, insanlarla konuşurken, televizyon izlerken, internette takılırken gelir düşer zihnime bir süre önce hayatımdan çıkıvermiş yine de çok sevdiğim insanların replikleri, sahneleri…

böylece oyun başlar, aynı sahneleri yaratmak için ve aynı cümleleri kullanabilmek için. bir çeşit yad etmek olur böylece. bazen zordur, bazen kolay… ama aynı cümleyi ben de onlar gibi kullanabilirsem kazanmış olurum. bir anımı daha kazanmış, zihnime koymuş olurum.

yaşayarak öğrenirsem unutmam çünkü, sevdiğim insanların kimsenin farkında olmadığı sözlerini böylece unutmamış olurum.

hep benimle kalırlar…

***

Bazen saçma sapan bir hata yaparız. Yanlış insanı seçeriz.

Mesela sarhoş olmamıza rağmen söyleyememişizdir içimizdekileri, sonra her şey deli gibi ters gitmiştir ve tüm domino taşları yıkılmıştır. İçimiz buruk kalır, nefes alamayız, mektuplar yazarız da yazarız. Ben tam on tane yazmıştım mesela, küçüklüğümden beri mektuplarla dolu bir defterin ya da günlüğün her şeyi çözeceğine inanırım çünkü. Esas oğlan, esas kızın yazdıklarını bulur ve da daaaam mutlu son… falan olmaz tabi. Neyse yazdığım mektuplar içimde patladı tabi, başka bir şekilde mutlu olduğumu sandığım bir an yırtmıştım hepsini, ilginçtir on tane olduklarını da o zaman anladım.

Ne kadar mektup yazdığımı anlamam için yırtmam gerekiyormuş meğerse onları…

Bir gün, ki hala kaç mektup olduğunu unutmamışken, bir şey olur ve farkederiz ki, seçmediğimiz yol, kıl payı kurtulduğumuz hatadır. Daha büyüktür, balçıkla dolu bir çukurdur.

En azından birinden çırpınarak çıkmışızdır, çünkü öylesine kesindir ki diğerinin çırpındıkça bizi içine çekeceği, nefes aldırmayacağı.

Oysa aklımızın ucundan bile geçmezdi değil mi, o taraf dünyanın en güvenli yeriydi… değildi… hiç de güvenli değildi, dünyanın en boktan yeriydi.

***

Hani gerçekleşmeyen şeyler için derler ya “olmaması gerekiyordu.” diye… Bazen diyorum ki ya öyle değilse, aslında olması gerekiyorsa… Ya evrende milyonlarca ayrıntının bir bütünü olarak milyarda bir rastlanan bir hata oluştuysa ve karşılaşamadıysak mesela, o lafı söyleyemediysem ben, x kişisi yapması gerekeni yapmadıysa, y kişisi yanlış yola saptıysa… ya yanlış yere yıldırım düşdüyse ve dağılan dikkatler sonucu unutulduysak, kaderimizin yönü yanlışlıkla değiştiyse, ne olacak peki? Hangisi aslında yaşamamız gereken oldu şimdi?

Başınıza gelen bir sürü aksiliği düşünsenize, çok mu imkansız?

Ya kim vurduya gittiysek?

Tumblr'dan Derleme, Tadımlık Biraz - I

2010-11-10T00:13:00.006+02:00

http://fizy.com/#s/1lscge

Bazen dışarıda yağmur
yağıyormuş gibi geliyor, hiçbir şakırtı sesi duymadan hem de. Sanki yıkayıp geçiyor sokakları birilerinin gözyaşları, niye ağlıyor bilmiyorum da; ürpertiyor tenimi. Hafiften üşüyorum hem de yani o kadar yakın… Elim ayağıma dolanıyor teselli vereceğim diye, sonra hatırlıyorum: Bu dünyada kimse kimsenin problemini çözemez ya da teselli edemez. Belki beş dakika, o da en fazla. O beni yine ürpertmeye devam ediyor...

***

insanın en değerli duyusu dokunmak bence, bazı şeylerin dokunmadan; hissedilmeden çözülemeyeceğine inanıyorum. kelimeler yanlış anlaşılabiliyor bazen, oysa birine hele de bir kadına dokunduğunuzda anlar o, hisseder.

***

"Yoksa sizinle oyun mu oynuyorum?’ Sinirler gerildi öyle değil mi? Küstahlığın sınırlarını zorluyorum. Daha da zorlayacağım; çünkü cevabım “evet.” Sizinle oyun oynuyorum. Hayat benim oyun bahçem, hepimiz oynuyoruz.

Yeterince zeki olmalısınız. Tamam yenilgilyi ufaktan kabul edin; ama yine de zeki davranın. Size saygımın devam etmesi önemlidir çünkü.

…

Ama bak _ bu kadar konuştuk samimileşiyorum artık biraz_ yine söylüyorum.

Ağlayacaksan oynamayalım.”

Bir romanda ya da hikayede hatta şiirde, önce bir fotoğraf karesinin sonra da herhangi bir karakterin aklından o anlık geçen bir şeylerin ardından giderim.

***

bazen diyorum ki hafızamdaki bütün küçük ayrıntıları kaybetsem nasıl olur hayat. Mesela bir şarkıyı duyduğum yeri, o yerin hatırlattığı kişiyi ya da kişiler, hatta olayları kaldırıp atsam. Beynimde bir şeyler görünce ya da duyunca zincirleme reaksiyonlar başlamasa, hani olur ya çizgi filmlerde çarklar döner; su dökülür. işte su hiç dökülmese

***

Dün gece bi rüya gördüm, hala etkisindeyim: hızla bir yerlere yetişmeye çalışırken eskilerden bir arkadaşımı görüyorum uzaktan, yüzünde şişlikler var gibi geliyor. Duruyorum ve ona yaklaşıyorum, gerçekten de dudağının patlamış olduğunu görüyorum. Ağlıyor bir yandan, çok telaşlı. “Ne oldu sana?” diyorum, cevap veremiyor telaşından. Ellerinden tutuyorum, gel biraz oturalım, sakinleş diyorum.

Yine bir şey demiyor, sadece bana sarılıp ağlıyor…

***

bak ne oluyor bazen biliyor musun? nefes almam zorlaşıyor, omuzlarımı da dik tutamıyorum. sanki gözümün önüne bir perde iniyor, geri çekiliyorum; izleyici oluyorum kendi hayatımda, bana ait hissetmiyorum…

ardından bir zamanlar olumlu gördüğüm her özelliğin kayboluyor, yanıyor… geriye kötü şeyler kalıyor, bir zamanlar göremeyeceğim kadar küçük her şey bin kat büyümüş şekilde sırtıma batıyor. omuzlarımı dik tutamıyorum.

gözlerim kapanmaya başlıyor ama zaten her şey puslu, nasıl desem seyirci gibiyim galiba. müdahale edebilecek yetkim yok gibi, elim kolum bağlı derler ya öyle falan da değil. serbestim ama yine de kaldıramıyorum kolumu.

kaburgamın altında bir ağrı var, acı da diyebilirim hatta. küçük bir çocuk gibi değil mi? ağrıyla acıyı ayıramıyorum, kaburgamın altında sadece.

tüm olumlu özelliklerin, olumsuza dönüşüyor ve ben sırf bu yüzden 100 - 150 sayfa kadar ileri gidip başka bir hikayeye gidiyorum.

***

yaşayarak öğrenirsem unutmam çünkü, sevdiğim insanların kimsenin farkında olmadığı sözlerini böylece unutmamış olurum.

hep benimle kalırlar…

***

Bazen saçma sapan bir hata yaparız. Yanlış insanı seçeriz.

Ne kadar mektup yazdığımı anlamam için yırtmam gerekiyormuş meğerse onları…

Bir gün, ki hala kaç mektup olduğunu unutmamışken, bir şey olur ve farkederiz ki, seçmediğimiz yol, kıl payı kurtulduğumuz hatadır. Daha büyüktür, balçıkla dolu bir çukurdur.

En azından birinden çırpınarak çıkmışızdır, çünkü öylesine kesindir ki diğerinin çırpındıkça bizi içine çekeceği, nefes aldırmayacağı.

Oysa aklımızın ucundan bile geçmezdi değil mi, o taraf dünyanın en güvenli yeriydi… değildi… hiç de güvenli değildi, dünyanın en boktan yeriydi.

***

Başınıza gelen bir sürü aksiliği düşünsenize, çok mu imkansız?

Ya kim vurduya gittiysek?

Anı Kutusu

2010-11-04T01:09:00.005+02:00

http://fizy.com/#s/1air0q

Bahar şarkılarım var benim, nasıl doğanın bahar çiçekleri varsa... Her bahar ezbere söylerim onları, üstümde incecik kıyafetler, bahar şarkılarımı söylerim. Her aşık olduğumda dinlediğim şarkılarım var benim. Kalbim attığında, o kadar özel... Ve yine her aşık olduğumda söylediğim sözlerim var benim. Sadece aşka sadece bahara özel. Her yaşamaya başladığımı hissettiğimde beynimde dönen bir müzik var hatta, hayata küçük bir minnettarlık şarkısı, teşekkür mahiyetinde yani. Şükran duası gibi. Hayatımdaki her şeye "İyi varsınız." diyebilmek gibi, hüzünlere de, hepsine, her şeyime...

Sadece ses de değil ki, şarkı da değil. Hayat bir geldi mi bütün duyularımı, hislerimi alıyor kendine. Bana armağanlar veriyor, sabah uyandığımda yastığımın altında buluyorum onları. Küçük küçük anılarımı. Ben hayatı her hissettiğimde anı kutumu açar bakarım, neler yaşadığıma. İçindekilerin bazısı çerçöp, fiş – fatura, mektuplar, yazılar, çiçekler, ambalajlar, elle tutulabilir bütün yaşanmışlıklar.

Ve dahası...
Nerden geliyor bilemiyorum, çözemedim; ama hep aynı koku gelir mutlu olup da anı kutusunu açtığımda burnuma. "Mutluluğun kokusu" diyorum ben ona. Çiçek desem yalan, sevgi belki biraz da merhamet sanki, çok garip... Fazla betimleyemediğim bir koku aslına bakarsanız, fırından yeni çıkmış ekmek sıcaklığında dokunuyor bana; ama denizin kıyıya taşan köpük köpük bir dalgası kadar da serin ve ferah. Yeni doğmuş bir bebek gibi taze ve kırılgan, öte yandan bir yaşanmışlığı taşıyan bir kütüphane kitap gibi sağlam ve görmüş geçirmiş. Müthiş bir tezatlığı var kendi içinde, saklambaç oynuyor sanki benimle. Dünyada kimse bilmiyor formülünü, o kendi kendine geliyor, kendini hissettiriyor; alışamadan gidiyor ve sonra tekrar tekrar tekrar geliyor.

Ah baharın ve mutluluğun ironik kokusu...
Hiç bıkmayacağım seni içime çekmekten...

Başımın Üstünde Yeriniz Var

2010-10-29T15:08:00.002+03:00

musicons'a koyamadığımdan böyle koyuyorum, dinleyiverin olur mu? :) http://fizy.com/#s/1lusky

Matruşka bebekler gibi bugün hayat, bilmece içinde bilmece... Hatta tam aksine gittikçe küçülmüyor, büyüyor. Büyük büyük sorulara küçük küçük cevaplar arıyorum; çünkü biliyorum ki hiçbir karışık problemin karışık bir çözümü yoktur. Kesinlikle biliyorum ki aslında bazen aniden alınmış, özensiz kararlardır en iyileri, en değerlileri; çünkü bilemezsin işte. Hayat bu sana ne getireceğini, senden neden ve neleri alacağını tahmin edemezsin. Sonunun nereye varacağını önceden, yaşamadan bilemezsin.

Bir apartmanın en üst katının iki – üç kat aşağısından atlamak gibi. Belki ölürsün, belki ölmezsin ve hiç demezsin de "En üst kata neden çıkmıyorum?" diye. O kattan bırakman gerekir kendini belki de seni öldürecek yükseklikten birkaç metre alçaktan. Kural bugün böyle, bugün bu yüksekliktesin...

Her sabah görünce lanet ettiğin o yara izinden tanıyacak belki de seni kaderin, öyle farkedecek sen olduğunu. Oysa küçükken bisikletten düştüğünde canın acırken hiç de düşünmezdin bunu bir yandan ağlayıp gözlerini ovuştururken. Kabullenmez bunu çoğu kişi; ama insanlar birbirlerini en çok da yaralarından tanırlar. Bundandır o zıt zannettiğimiz, hiç beklemediğimiz insanları bir arada bulmamız.

Annelerimizin yoğut kutularını aylarca "Bir işe yarar." diye saklamasına benzer aslında hayat. O yoğurt kutuları mutlaka bir işe yarar, fırından yeni çıkmış kurabiyelerden yola çıkmaya hazırlanan misafire verilirken mesela. Hayat da öyle, yemin ederim öyle, bir gün bir işe yarar. O üst üste duran yoğut kutuları devrildiğinde küfretmeden önce bir düşünün bir dahaki sefere.

Hayat bir de yolculuk işte böyle, yazmak gibi. Benim hiçbir yazım başladığı yerden dümdüz devam etmez, zik zaklar çizer, döner dolaşır bir yerlere gider. Ulaştığı yer mi çok önemli, kattettiği yol mu, o yolda gördükleri mi henüz karar veremedim. Aslında bu bilmeceyi çözmemin gerekip gerekmediği konusunda bile kararsızım. Bu bazen insanın içinde olduğu durumu sorgulamadan yaşamaya devam etmesi gibi, belki de büyüsü burasıdır. Hayat en çok da aklına yeni bir şey geldiğinde, hayatına yeni biri girdiğinde onu koyacak bir yerler aramaktır ve aslında en başından beri onlar için hazırlanmış yerler olduğunu farketmektir. "Başımın üstünde yeri var, yeni gelmiş her şeyimin." demektir.

Biz Büyüdükçe İnandığımız Mucizeler de Büyür

2010-10-13T00:47:00.013+03:00

Muzicons bozulduğundan şarkı koyamıyorum, ne yazık ki =( hadi bunu dinleyin bu yazıyı okurken, http://fizy.com/#s/1lrksd

Kendimi bildim bileli yazıyorum ben böyle, içimdeki küçük canavar empatiye doymmuyor. Eskiden klasik hatta salakça bir soru vardı: “İlhamın gelmesini bekliyor musun, yoksa öyle yazar mısın her durumda”. Bana en çok ilham veren şey, olağan bir şeyde, farklı bir durum fark etmek sanırım. Yani daha önce dinlediğim bir şarkıda tek bir söz, her gün gördüğüm insanlarda farklı bir bakış. Fark edebilmek yani, hem yaşadığımı biliyorum hem de yaşamaktan öte görebildiğimi. Hayatı dört gözle izleyebildiğimi. İyi ya da kötü aykırı bir şeyler durmalı yani hayatta…

Bu aralarsa tek görebildiğim insanlardaki bıkkınlık… sanki çevremdeki insanlar sınırlarına dayanmış gibiler. Hani olur ya dikenli tellerle çevrili, ilerisi mayınlı arazi. Dayanıyorlar hepsi dikenli tellere çıplak elle. Bu yüzden yüzlerinde bir huzursuzluk, acı ifadesi ve ellerini gizliyorlar. Bu yazıda moral vermek falan değil amacım, zaten okuyorsunuz; biliyorsunuz, “moral”in verilebilir bir şey olduğunu düşünmediğimi. Yine aklımda bir şeyler döndürüp çeviriyorum da onu söyleyeceğim.

Hani çocuklar inanır diyoruz ya mucizelere, şey geyikleri vardır; “ben mucizelere inanacak yaşı çoktan geçtim.” Hiçbir çocuk bizlerin inandığı kadar fazla mucizeye inanamaz, rüyasında bile göremez. Valla bakın. Komik gelmesin size.

Bence biz hayal gücümüzle çocukları katlarız; çünkü bir insan ne kadar çok yaşarsa, ne kadar çok bozgun görürse “Artık iyi bir şeyler olmalı, bu kadar döküntüyü ancak mucizeler temizler.” diyor. “Bu kadar bozgun fazla, herkes yaşıyor olabilir mi bunları.” Diyor. Kendi acılarını çevresindekilerle karşılaştırıyor, hatta onların acı çekmediğini düşünüp kendinin de düzlüğe çıkacağını umut ediyor. “Ben de hak etmiyor muyum?” diyor. Her şey için “O hayatının aşkını buldu, peki ben bunu hak edebilmek için ne yapmalıyım artık.” diyor mesela. “Ben daha fazla ne yapabilirim ki.” diyor. Sorguluyor sadece, bakın bir alıntı yapacağım;

“Derinin içinde yarıklar açıyor, yine de devam edebiliyor yürümeye. Hafızasında tutmuyor artık seni, sen her şeyini hatırlayabilirken onun bir anlığına seni hatırlamasını ve damarında bir mikrop gibi dolaşmak istiyorsun. Sen kaldığın yerde kalabiliyorsun, o senin yıkıntıların üzerine krallığını inşa ediyor. Sormadan, senin vücudundan imar izni almadan… Adalet ona işliyor, dedim ya onun krallığı. Onun mahkemesinde yargılanıyorsun. Net.”

Bakın herkes yapar bunu, “adalet”i sorgularız, “Adaletin bu mu dünya?” Sonra bunu yazan ne yapmış biliyor musunuz?

Özür dilemiş. Hata yaptım demiş, hepsinin üstünü çiziyorum demiş. Vaz geçmiş…

Niye? Sizce niye?

Ben size söyleyeyim niye, ne oldu da böyle oldu diye. Belli ki hayat kendisine kazık attıktan sonra ufak bir ışık yollamış o da başlamış mucizeleri kurmaya. Hepimiz öyle değil miyiz? Hayat bize ufak bir işaret yollamaya görsün, mucize isteriz. Çocuklara oyuncak alırsınız, oturur onunla oynarlar. Bize bir ışık gelir, o ışığı gök gürültüsü yapar dünyamızı kurarız kendimize.

Çocuklar hayalci değil, çocuklar gerçekçi… Biz de hayalci değiliz belki, buna inanmayı seviyoruz…

Hah yine bir şeye ulaşamadım, kısır döngü, çelişki, paradoks… Klein şişesi içindeyim hala, çıkarım diye umuyorum…

O zaman şöyle bitirelim, hayata bir şey söyleyelim:

Diyelim ki,

Bu döküntüyü, bu enfeksiyonu, iltihabı, yarayı, karmaşayı, belki şizofreniyi ancak mucize temizler... Bir el atıver…

Hayat Güzelmiş - miş

2010-10-10T12:45:00.006+03:00

Muzicons bozulduğundan şarkı koyamıyorum maalesef, fizyden dinleyiverin olur mu :) http://fizy.com/#s/1airpv

Güzel yazdığımı söyleyen çok insan var, mutlu ediyor beni. Yine de bazen çok güzel hikayeleri yazmaya çalışıp da berbat ettiğim kahramanlarına haksızlık ettiğimi düşündüğüm hikayeler oluyor. Bazen yazdıklarım, bazen de yaratamadıklarım…

“Bana öyle bir senaryo yaz ki
Gözüm arkada kalmasın
Yönetmenin ismi çıkınca galada
Herkes ayakta alkışlasın
İçinden başka ihtimaller düşünmeden
Gözüm arkada kalmasın işte
Kader bu diyebileyim”

Yaşadıklarımız kadar yarım bıraktıklarımız üzerine kuruyoruz bazı şeyleri, aklımız orada kalıyor bazen. Hele yaparken ellerimizi defalarca kestiğimiz o dandik binalar birden yıkılınca aklımıza giriveriyor birden bire… Her şey farklı olabilir miydi diye. Bir saniye bile önem kazanıyor o zaman. Bir yenilgi varsa, incik cıncık ederiz her şeyi, zorlarız hafızamızı. Hatalar ararız, aslında hata olmayan bir sürü şeyi kendimize yıkarız. Yaşayamadıklarımızı, söyleyemediklerimizi…

“Ne yürüdük sokaklarda yan yana
Ne dolaştık avare
Aynı yerde uyumadık uyanmadık
Hiçbir gün hiçbir kere olmadı olamadı”

Beynimizde o milyonlarca olasılığın bizce en güzel olanını kurarız kafamızda. Biliriz aslında umduğumuz gibi olmayacaktır o da. Bir şey olmamışsa bazen, ya olması gereken zamanı bekliyordur ya da gerçekten bir yıkım getirecektir. Yine de öyle umut ettiğimizden hayat güzel olur, aynı sokakta yürümüşüzdür; aklımızda hiçbir sıkıntı olmadan. Ütopya kurmak kolaydır o zaman.

“Ne güneşe uzandık yan yana
Ne yağmurda ıslandık
Bir vapura atlayıp bir sabah
Hiç gittik mi bir yere
Olmadı olamadı”

Eksiklikleri ortaya dökünce, sanki her ayrıntı eklediğimizde güzel şeyler olacakmış gibi hissederiz. Bir dahaki sefere diye kendimize ders çıkarırız. Ne çok istiyorum yazarken bir sonuca ulaşmayı, okuyunca şey diyesiniz kendi kendinize. “Ya evet yaaa, böyle yapmalı, en doğrusu bu!” =))

Şaka bir yana, zerre inanmıyorum “ders çıkarma” olayına. Ben bir hatayı milyon kere yapmışımdır, yine olsun yine denerim. Hanginiz bir kere yaptığınız hatadan sonra tutuyorsunuz kendinizi bir daha yapmamak için. Yaşayamadıklarınız için de yaşadıklarınız için de aynı hataları belki beş sene sonra bile yapacaksınız büyük ihtimal. Çok değişmeyeceğiz, çok büyümeyeceğiz.
Neyse çok dağıttım yine konuyu, dökün yine eksiklikleri, siz bilirsiniz; bir şeyi değiştirebilen olursa haber versin…

Hamiş: Dedim ya “ellerimizi defalarca kestiğimiz…” diye, bu aralar ellerimde ne zaman olduklarını, nerden geldiklerini bilmediğim bi sürü kesik var… Çok ciddiyim…

Merak Edenlere...

2010-10-01T22:08:00.010+03:00

Romanı bitirdim, blog'a uzun süre yazmadım.

Doğrusu yeni romana başladım, tabi öncesinde Çıkmaz Sokak'ın etkisinde kalmamak için ara vermem de gerekti. Yeni romanla ilgili bir şey anlatmayacağım; çünkü bu sefer oldukça farklı şeyler deniyorum.

Sadece kardeşime anlattım, yeni okuyacak olanları ve sonunda ortaya çıkacakları bilmeyenleri kıskandı, tüm heyecanı kaçtı dedi ve üzüldü çünkü.

Nerdeyim diye merak edenlere tumblr 'ımda basit, ufak şeyler paylaşıyorum.

Yine de hazır başlamışken;

Kafatasınızda bir katil yaşadı mı hiç
Beyni yorar;
İnce planlar...
İnce planlar...
Maktülünün her nefesini izleyen
Tüm takıntılarını ezberleyen
Obsesif bir katil
Çıplak gezen kendi beyninde...

Bir sigara yakıp yaktı mı beyin hücrelerinizi
Teker teker yok eder
Zavallı cinayet planları
Maktülün her nefesi
Mutlu günlerinin her saniyesi

En mutlu anınızı kollayan bir katil
Dört duvar
İnce planlar...

Unuttum Sahneleri...

2010-08-27T23:42:00.009+03:00

Romana bunu da koymak istemiştim aslında...

Tek bir şarkım kaldı galiba bu sefer

Gerçek değil gibi hiç bir şey

Sözler ilk defa dökülmüyor dudaklarımdan

Şarkı da söyleyemiyorum

İçimden ne kadar korkmuyorum desem

O kadar ağlıyorum

Gözyaşları can yakar mıydı bu kadar

Kavurur muydu bedenimi

Kendi yazamadığım kuralları yıkmak zor gelseydi

Ölememeyi seçemezdim herhalde

Mırıldanma artık lütfen duyamıyorum seni

Titriyorum tutunamıyorum bile

Lütfen yapabiliyorsan çığlık at

Çünkü bu parça parça sahneler

Tahminin doğru sen yoksun

Gözümün önüne bile gelmiyorsun

Gözyaşları can yakar mıydı bu kadar

Neden son yaprak da düşmüyor artık

Neden bu kadar güçlüyüm

Ya da korkağım son yaprağa kıyamayacak kadar

Tüm görüntüler silinecek çünkü o zaman

Suya yansıyan senin görüntün değil sanki

Bu gözler senin değil

Damlayan gözyaşları benim değil

Burası ait olduğum yer değil

İşin kötüsü sen de buraya ait değilsin

Gözyaşları can yakar mıydı bu kadar

Kanatır mıydı ellerimi

En son böyle olmamıştı sanki

Yine korkmuyorum diye sayıklıyorum adınla birlikte

Bu şarkı benim değil

Sözleri ezberimdeydi sanki ama söyleyemiyorum

Ağlamamı isteme benden o kadar güçlü değilim

Ben değilim benim değilsin bu sen değilsin

Hep uyuyacağım şimdi uyandığımda geri gelmeyeceksin çünkü

Gelsen bile artık sen, sen olmayacaksın

Bana sen olduğunu hatırlatamayacaksın

Bırak tüm sahneler silinsin unuttum ben repliklerimi

Çoktan zaman durdu

Evet, gözyaşları çok can yakar, acıtır unutma bunu

Sonsöz

2010-08-23T02:08:00.005+03:00

Biri aşk odaklı anlatıyordu, diğeri aşık olmasam da olur diyordu...
Birbirleri için falan yaratılmamışlardı...
Yer yer aşık oldular birbirlerine, yer yer birbirlerini kullandılar...
Peri masalı vaad etmemişlerdi bize...

Ben ne Arda’yı Zeynep’e, ne Zeynep’i Arda’ya yakıştırabiliyorum zaten. İkisi de fazlasıyla arızalı... Asla birlikte olamazlardı, olmayacaklardı.

Alp’e gelince, Alp mayıs 2009’da bu romana başladığımdan beri en sevdiğim kahramandı, bence Alp ikisinden de daha iyi bir insan; ama onun da fazla yapacağı bir şey kalmadı. Yakın bir zamanda ölür gibi geliyor bana, ama onu öldürmeye kıyamadım.

Başrollerin hepsi mutsuz mu oldu ne? E başrol olmanın da bir bedeli var, yan rollerin hepsi mutlu mesut yaşıyor şu an. En anlamsız hikaye de her zaman başrollerinkidir zaten.

Ecenur Doğan

Mayıs '09 - Ağustos '10

Romana başladığımdan beri harika tepkiler alıyorum, siz olmasaydınız devam etmek gelmezdi içimden... iyi ki varsınız :)

12,5. Bölüm: Sonsuzdan Geri Sayım

2010-08-20T00:23:00.015+03:00

Gitti...
Yine gitti…
Neden şaşırmadım acaba bu sefer? İlk gidişi olmadığındandır. Sevmediğinden mi sahip çıkmıyor, yoksa sahiplenmeyi bıraktı o da mı göçebe oldu bilmiyorum. Ne hissediyor, ne geçiyor aklından bilmiyorum.

Tek bildiğim dün gece, uçağa binerken bir kere bile arkasına bakmadı. Muhtemelen güçsüzlüğüne ağlıyordu, kendisini öyle görmemi istemedi. Bilir o çünkü ben sevmem güçsüz insanları, belki de sevmediğim o kadar çok yönü vardı ki, ondan nefret etmem için o kadar çok nedenim olmuştu ki, bir de bu eklensin istemiyordu. Dedim ya aklından ne geçiyor bilmiyorum.

Yine tek bildiğim defolup gittiği...
Daha önce de gidecek gibi bakan herkes gibi... Beni her zamanki gibi hayal kırıklığına uğrattı böylece, gazete manşetleri der ya “Gelenek bozulmadı.”… Zeynep beni bu sefer de şaşırtmadı, bir şeyleri değiştirmek için her zaman olduğu gibi savaşmadı… Pek şaşırmadım, onun tarzı bu; geride kalsa yenilmiş hissedecekti sanki, bu haliyle de kaçıyordu bilmiyorum farkında mıydı? Yine de yenildi. Sadece, bana değil o kadar... Ne fark eder? Mutsuzsan kime yenildiğin çok mu önemli sanki, en büyük düşmanında seni dağıtmıştır, en iyi dostun da… Sonuçta bir uçurumdan yuvarlanıp da kayalara çarparak suretini paramparça etmişsen ya da baktığın aynaların hepsi parçalanmış ve elinde batıyorsa seni kimin ittiğinden çok yüzündeki cam kırıklarının acısı yakar canını, kimse kandırmasın kendini…

Hayat devam edecekti şüphesiz, öyle “onsuz yaşayamam.” edalarında değildim. Yıllardır onsuzdum ve hala hayattayım, ölmedim. Aslında ne düşünüyorum biliyor musunuz: muhtemelen biriyle tanışıp iki ay içinde evlenecek; çoluk çocuğa karışacağım. Bir gün her şeyden sıkılıp onun peşine yeniden düşeceğim. Şimdi değil ama 5-6 sene sonra belki yine birlikte olacağız. Sadece bir tetikleyici gerek bana bu flashbackler için bana o kadar, o tetiği biri çekecek, kim olduğu önemli değil; yüzünü bile hatırlamayacağım ve ben her şeyi yeniden hissetmeye başlayacağım…

Takıntı falan değil tüm bunlar, hikaye böyle bitecekti, biliyordum; çünkü biz değiştiremezdik giderek, saklanarak. Korkmayın sevdiği kızın peşini bırakmayan, obsesif katili değilim ben hikayenin, bir sürü kötü şeyiyiyim, etik değil hiçbir yanım; ama kanunları çiğnemedim henüz, merak etmeyin. Yeniden başlamadan önce güç toplamaya ihtiyacım vardı benim, eve gittim. Ona veda etmeye gittiğim gün yaptığım gibi müziği son ses açtım ve aklımdan geçenleri bile duyamadan, gazı kökledim. Rüzgarın canımı acıtmasını öyle istiyordum ki arabanın bütün camlarını açtım. Kaza yapıp ölseydim ne saçma olurdu değil mi? Bu saçma sapan hikayenin harika sonu olurdu değil mi? Ben ölürdüm ve Zeynep de vicdan azabı içinde “Ben neden oldum.” Diye ağlardı. Perde inerdi, alkış!

Kaza falan olmadı, dalga geçiyorum; ortam gerildi gibi geldi de. İki gün boyunca uyudum, telefonumu kapadım; çok önemli bir şey söyleyecek olan gelir ya da kötü haber tez duyulur nasıl olsa diye. Arada kalkıp maillerime bakıyordum, bir şeyler içiyordum ve yeniden uyuyordum.
Pazartesi sabahı gerçekleşmesini umduğum 5-6 senelik planımı yaşamaya başladım; her zamanki gibi erken kalktım. Giyindim, kahvaltı yaptım, ekonomi haberlerine baktım sabah kahvemi yudumlarken. Geri sayım gibiydi, nasıl olsa bir şekilde yeniden devam edecektik. Sertab Erener’in dediği gibi:

“Çünkü ayrılık ve biz aynı cümlede durmuyoruz
Devriliyor cümleler kuramıyoruz
Başka hikayelerde oyunlar oynuyoruz
Kazanmıyoruz üstelik
Hep bozuyoruz.”

Sadece biraz uzun bir yeri sayım... Kocaman bir saat var tepemde sanki, hızla geriye sarıyor. Bir gün gelcek elbet bunun da sonu. Her sonsuzluk sonsuza kadar sürmeyebilir, ne var ki bunda?

Evden çıkarken komşuların kapılarının önüne koyduğu gazeteler ayağına takıldığında küfrettim her zamanki gibi. Elime aldım haftasonu gazetelerini, ben iyileşmeye çalışırken neler olmuş bakayım diye.

“İTALYA’DA UÇAK KAZASI: 164 ÖLÜ
Roma’nın kuzeybatısındaki Fiumicino havaalanına inişe geçtiği sırada yere çakılan Türk Hava Yolları yolcu uçağındaki 158 yolcunun hayatını kaybettiği bildirildi. Kazadan kurtulan olmadı.
Yeşilköy Havalimanı’ndan kalkan Türk Hava Yolları uçağı, Roma kentindeki Fiumicino Havaalanı'na inişe geçtiği sırada pisti ıskalayarak yere çakıldı ve alev aldı.
Havayolu şirketi yetkilisi Ferit Hanedanoğlu, kara kutunun bulunduğunu ve kazanın nedeninin en kısa sürede açığa kavuşturulup gereğinin yapılacağını bildirdi.
ANSA haber ajansına konuşan bir polis yetkilisi, kazadan kurtulan olmadığını doğruladı.
İtalyan Hava Yolları Alitalia, 02.00 sularında düşen uçağın Boeing 737-800 model olduğunu ve altısı uçak mürettebatı olmak üzere toplam 164 kişi taşıdığını bildirdi.”
***
Benim anlatacaklarım burada bitiyor. Her zaman planlar işlemez... Bazen de bitmek zorundadır...
Görenler “aşık” dedi
“Ben aşığım.” Diyemedim
O mutsuz
O aşık
Ben öldüm demeye
Ya da cesaretim yoktu ölmeye
O öldü...

Alp Aydın

Ona bu sefer acıyıp da bağlanmamam için yalan söylemiş, meğer yalnız gitmiş.
Ölmüş…

12. Bölümün Devamı - VI

2010-08-18T23:42:00.014+03:00

- Ne münasebet?
- Gururumu ayaklar altına alıyor olmam, hayatımın devamında bu ilişkide köle olacağım anlamına gelmiyordur umarım.
- Hangi ilişkiden bahsediyorsun Arda? Lütfen sağa çek.
- Çocukluğum tuttu işte, inadım tuttu. Nereye gidelim acaba?
- Havaalanına!
- Orası hariç, biliyorsun.
- Bunu neden yapıyorsun?
- Asıl sen neden korkuyorsun?
- Korkmuyorum ben.
- Emin misin?
- Neden korkacağım ki?
- Aşık olmaktan.
- Aşık değilim. Sana aşık değilim ben.
- Tamam... Aşık değilsin... Gerçekten mi?
- Değilim diyorum.
- Öyle mi... O zaman gidebilirsin, inebilirsin arabadan.
- Blöf yapıyorsun.
- Hayır, madem öyle bitti oyun. İn hadi arabadan.

Gerçekten de durdurdu arabayı, kapımı açtı. “Hadi git.” dedi. Bunu beklemiyordum işte. Ben mi blöf yapıyordum yoksa gelme diyerek.

- Bitti yani.
- Sen öyle demiştin Zeynep, bitti.
- Bagajı açar mısın?
- Gecenin bir vakti taksi bulamazsın burada, havaalanına kadar bırakırım seni.
- Gerek yok.
- Yarım saate oradayız zaten.
- Peki...

Yol boyunca hiç konuşmadık, çenem kilitlenmişti sanki içimden söylüyordum sonra ağzımı açıp tek kelime söyleyemiyordum, sesim çıkmıyordu. Havaalanına iyice yaklaşmıştık, tek şansım kalmıştı artık; müziğin sesini kıstım ve:

- Bitmesin.

Aman Tanrım! Bunu nasıl söyleyebilmiştim. Ne demekti bitmesin! Roma’ya gidecektim ben, yeni bir hayat, yeni insanlar. Ne demekti “Bitmesin.” ? Ne vardı ki başlamış olan, ne zaman başlamıştı ki “bitmesin”di? Benim o an içimden sorduğum bu soruyu; bana yöneltmişti şimdi Arda:

- Ne zaman başladı? Ne başladı ki bitmesin?
- Tanımlamam şart mı? Zamana ya da kelimelere bağlamam şart mı?
- ...
- Seni seviyorum, biliyorsun artık işte. Gitmek istemiyorum, gitmeyeceğim. Sen de gitme, hiç gitme, bir daha gitme.
- Gitmeyeceğim...

Öpmeye başladı beni, beni ikna etmek için; beni sevdiğini anlatmak için o kadar çok uğraşmıştı ki; dudakları kuru ve çatlaktı. Yanaklarıma dokunuyordu, elleri de üşümüştü. Göğsüne yaslandım.

- Üşümüşsün.
- Hep üşüyordum; ama artık bitti.
- Gerçekten mutlu olma vakti mi şimdi?
- Denemeye değer değil mi?
- Öyle... Sevgilim...
- Seni sevmeye hüküm giydim...

Tabi oradaki o “Bitmesin”i söyleyen iç sesimdi, ordaki mutlu sonu yaşayan da nasıl derler, paralel evrendeki Zeynep Gökmen’di, eminim mutlu mutlu yaşıyordu şimdi sürtük. Ben onun umrunda bile değildim, sürünsün gerizekalı sünepe diyordu benim için.

- Artık her şey çok daha güzel olacak, gitmem ikimizde de iyi gelecek.

Bunu söyleyen de dış sesim.

“Türk havayollarının TK 1861 sefer sayılı Roma yolcularının güvenlik kontrolünden geçmeleri rica olunur.”

Bu da havaalanında yapılan anons...

“Türk havayollarının TK 1861 sefer sayılı Roma yolcularının dikkatine, bu sizin için yapılan son çağrıdır.”

Uçağa bindim, yeni bir hayat için hazırdım, her şeyi geride bırakmıştım. Değiştirebilirdim, düzeltebilirdim; ama bana mutluluğu vaad edemeyen bir şeyler yaşamaya gücüm kalmamıştı. Oldukça yorgundum; yine de umudum vardı. Klasik senaryoya inanıyordum, Arda birkaç ay sonra yeni tanıştığı biriyle evlenecek bir hayat kuracaktı, ben de. Sonra birimiz bir şeyler hatırlayacaktı, ufacık bir şeyden sonra yeniden birlikte olacaktık belki; ama şimdi değil, burada değil... Belki dört ya da beş sene sonra. Kesinlikle şimdi değil, burada değil...

Bir krallığın zayıf; ama yine de ayakta kalabilmiş son kalesiydim. Yeniden güçlenebilirdim, sonuçta hala durabiliyordum ayaklarımın üzerinde...

Nazan Öncel’den Sen Beni Öldürüyorsun’u mırıldanıyordum.

“Ne zaman canım sıkılsa
Gitmek isterim uzaklara
Ne vakit seni düşünsem
Ki düşünmesem olmuyor”

Yanlış bir şey yapmıyordum, gitmem gerekiyordu. Özleyecektim herkesi, her şeyi. Yine de elimden başka türlüsü gelmiyordu, sokakta yürüdüğüm zaman bir tanıdıkla karşılaşma ihtimalimin olmaması bile benim için rahatlatıcı bir şeydi. Kimseyle karşılaşıp da içlerinden bana ne kadar acıdıklarına 1’den 10’a kadar değer veremeyecek olmak çok güzeldi. Hem de son zamanlarda bu sayılar 10’a iyice yaklaşmışken…

“Ne kadar kaçsam kendimden
Bir o kadar yakalanırdım
Ne kadar seni istesem
Sen hiç yanımda olmazdın”

Artık bitmişti, kurtulmuştum, tüm yüklerimi atmıştım ve yükseliyordum helyum balonu gibi. Havada süzülüyordum, garip bir şekilde umutluydum işte, taze bir başlangıç. Evet özellikle “taze”. Bu sözcüğü kullandıkça fırından yeni çıkmış çıtır çıtır ekmeğin tadı geliyordu ağzıma. Bir bebeğin tenine dokunur gibi oluyordum. Her şeyi dibe gömmeye çalışıyordum. Yapabileceğimi umuyordum en azından. İnce ince sitem ediyordum bir yandan, yanında olmam beni öldüyor işte Arda; beni bitiriyorsun. Şu hikayenin başından beri başka bir şey yapmadın ki ya da benim aklımda onlar kaldı, bedenime attığın çentikler kaldı. Alp’inkiler bile geçti de seninkiler geçmedi. Neden?

“Sen beni öldürüyorsun
Sen bunu bilmiyorsun
Sen beni öldürüyorsun
Sen bunu hep yapıyorsun.”

Uyuyakalmak üzereydim...

“Gidiyorum yarına
Al aşkını, ver beni”

12. Bölümün Devamı - V

2010-08-18T00:14:00.012+03:00

Saat 16.00… Geldiğimden beri şarap içiyorum, şişe bitmek üzere. 7-8 kadeh oldu herhalde, başım dönüyor. Her şeyi bitirdiğimi bilmek güzel. Artık yepyeni bir hayat beni bekliyor, tanımadığım bir ülkede bekar ve güzel bir kadın olacağım. Kim bilir yeni arkadaşlarımla kaç gece böyle içip içip sabahlayacağız, kahkahalar atarak sokaklarda dolaşacağız. Bekar 30 yaş kadınları Roma sokaklarında. Tek gecelik ilişkiler, eğlence, bol kahkaha. Tamamen yüzeysel, hayatın anlamını aramadan olacak her şey. Çünkü ben biliyorum aslında hayatın anlamı yok, hiç yok… Bulmamı beklemiyor onu, belki de bulmamı istemiyor. Zamanında Ajda dememiş miydi aşk ona layık olduğunuzu anladığında şeçer sizi diye. Beni seçmedi işte, bu da bir seçenek, bu da bir kader. Elimde şarap kadehi yalpalaya yalpalaya ofisime, eşyalarıma bakıyor ve mırıldanıyorum:

“Dünya... Leyla...
Unutmuş aşk nerede
Dönüp durmuş aynı yerde...

Bak gece gündüz oldu yine
Zaman durdu tek kadehte
Kime ne
Yok bitmez dertler içince
Boş bahane
Vur dibine”

Bitiyor sahiden... Eşyalarımı toplarken hayatımın her yerine yayılmış; her seferinde elime batan toplu iğnelerimi olduğu gibi bırakıp gidiyorum. Masamda fotoğraflar var, Ajda’yla ve Feray’la, Sahra’yla, Koray’la… Çekmecemde Arda’nın beraber olduğumuz zamanlarda bana aldığı film ve müzik cdlerini buluyorum. Jeux d’enfants, City of Angels, Amelie, Dido’nun Life For Rent ve Safe Trip Home albümleri. Dokunmaya bile cesaretim yok, öyle ya ben gitmiyorum; kaçıyorum. Anılarıma dokunmaya cesaret edemememden daha normal ne olabilir ki. Ben delik deşik olmayan bir hayata gidiyorum. Yeni yeni desenler çizmeye, dekore etmeye gidiyorum yeni bir dünyayı. Planım belli, son güne bıraktım kıyafet alışverişlerimi. Önce Nişantaşı, oradan İstiklal ve en son Levent’te MetroCity ve Kanyon.

Tahmin ettiğiniz üzere, sarhoşluğun üstüne bu kadar alışverişten sonra uçakta hiç halim kalmayacak ve derin bir uyku çekebilecektim bu da hiç zorlaştırmayacaktı yolculuğu; içimdeki “yeni başlangıçlar” hevesini söndürecek bir şey düşmeyecekti aklıma uçaktaki 2,5 saat boyunca. Beynimi susturmayı seçiyordum, doğru ya ben kaçıyordum…

Önümüz yaz olduğundan bir sürü yazlık elbise almıştım, rengarenk... Yeni başlangıçlara... Zaten başım da dönüp duruyordu, mağaza çalışanlarına gülücükler saçıyordum. Deli gibi yorgun düşene kadar alışveriş yaptım ve sonra kendimi bir kafeye attım kahve içmek için. Koltukların birine yayıldım öbürüne de benden fazla yer kaplayan poşetlerimi koydum. Aslına bakarsanız bir bavul daha hazırlamam gerekiyordu sırf bunlar için.

Saat 20.30’du eve geldiğimde... Yarım saat sonra da Koray beni alacaktı. İşlerimin böyle sıkışması çok güzeldi aslında, nefes alacak zamanım kalmıyordu. Yeni bir bavul hazırladım hemen, sanırım saat ona beş vardı, kapı çaldı.

- Arda!
- Gidelim mi?
- Seni beklemiyordum. Uçağım gece yarısı ve Koray götürecek beni havaalanına.
- Benimle gel...
- Neden?
- Çantam hazır, birlikte gidelim.
- Ne? Nasıl yani?
- Madem sen İstanbul’da “son” yazdın bu hikayenin altına. Madem başka mekanlar, başka insanlar olması gerekiyor illa romanda; ben de geliyorum. Hiç bırakmayacağım bu hikayenin kahramanı olmayı, hadi yürü.
- Bu saçmalık. Hem telefonum çalıyor bak, Koray arıyor olmalı.
- Ona benimle gideceğini söyle.

Telefonu açarken bir yandan da büyük bir ihtimalle beni aşağıda bekleyen Koray’a ne diyeceğimi düşünüyordum. “Arda beni götürecekmiş.” diyecek halim de yoktu, Arda’yı hadi ben Koray’la gidiyorum diyecek halim de...

- Koray, hemen iniyorum.
- ...
- Aa tamam, iyi misin? Tabi ben kendim giderim, merak etme sen. İyi olduğuna emin misin ama sen?
- ...
- Tamam canım, sonra konuşuruz...

Koray komşusuna yardım ederken merdivenden düşmüş ve bacağını çatlatmış. Beni hastaneden arıyordu, kötü bir şey yokmuş; ama alçıya almışlar ayağını. Uğursuzluk mu getiyorum ben insanlara diye düşünmemek elimde değil.

- Sanırım Koray’ın şanssızlığı senin şansın olmuş.
- Gidelim o zaman.
- Hâlâ benimle gelmeni istemiyorum. Yeni bir hayata başlayacağımı söylemiştim ben.
- O zaman gitme, burada da yeni bir hayata başlayabiliriz.
- Saçmalıyorsun.
- Hayır, seni seviyorum.
- Hadi biraz hızlı git. Pasaport kontrolleri zaten çok uzun süren işler zaten.
- Bana bir neden söyle Zeynep, şu an seni Yeşilköy’e götürmem için tek bir neden söyle. Ters yönde gideceğimi biliyorsun. Ya o uçağa seninle beraber bineceğiz ya da ters yöne gideceğim.
- Hayır, ben o uçağa yalnız bineceğim ve sen de yaşamaya burada devam edeceksin.
- Beni beşinci ve altıncı mektubun arasında bırakmaya niyetlisin öyleyse.

“İşte sevgilim, beşinci ve altıncı mektup arasında bunlar oldu. Sana susuzluğumu iliklerimde hissediyorum artık. İçimden taşıyor, korkuyorum yakacak, yıkacak, zarar verecek diye; ama taşsın ne yapayım... Buraya hiç gelmezsen, bunu hiç okumazsan ya da çok geç kalırsak yine birbirimize bil ki ben beşinci ve altıncı mektuplar arasında seni bekleyeceğim. Yine o çocuk halimle, yine yaz aylarında, mavi bisikletimle...” demişti bana son mektubunu bitirirken, onu orada hapsolmuş halde bırakamazdım aslına bakarsanız; ama çok geçti işte. Şimdi olamazdı, burada olmazdı. O da demişti ya “ya da çok geç kalırsak yine birbirimize.” Diye, çünkü bu bizim rutinimiz olmuştu artık… Zaten ben hiçbir yere zamanında gidemezdim ki sürekli kaçırırdım vapurları, otobüsleri, tramvayları, metroları… Hep yüzüme kapanırdı kapılar, hani olur ya son anda kapı kapanırken kapıyı tutup da kendini içeri atanlar, işte ben hiçbir zaman onlardan olamamıştım. İlk aşkıma zamanında yetişebileceğimi de nereden çıkarmıştım ki…

- İstediğin yerde olabilirsin, senin seçimin; tabi Roma hariç...
- Siz kadınlar saatlerce vitrinlere bakıp her yere geç kalıyorsunuz.
- Ne demek şimdi bu?
- Yine geç kalacaksın, bize...
- Yine mi?
- Bundan seneler önce, liseye başladığımızda... O zaman da geç kalmıştın.
- Of Arda! Ne farkeder? Gidiyorum ben.
- Gitmiyorsun.
- Ne yapıyorsun sen, Arda geri dön; uçağı kaçıracağım.
- Seni kaçırıyorum.

12. Bölümün Devamı - IV

2010-08-17T00:33:00.014+03:00

Zeynep’i iyi tanıyorum ben, liseden beri. Yanımda kalmasının nedeni yalnız kalmak istememesiydi, insanların kendisine acımasını istememesiydi; ama bu sefer de ben acımıştım işte ona ve çok daha fazla bağlanmıştım. Zeki kızdır Zeynep, tahmin etmiştir, yanımda kalmasının buna neden olacağını. Belki de bir dalı tutmadan öbürünü bırakmak istemediğinden, öyle ya kim ister birlikte çıktığımız o gökdelenin tepesinden aşağı düşüp de asfalta yapışmayı.

Zaten şu ana kadar yeterince nefret etmişsinizdir benden. O yüzden söylemekten utanmıyorum. Zeynep’le yaşadıklarımın arasında bana en çok koyan Zeynep’in beni aldatmasıdır. O gece, yani o herifin yanından geldiği gece; her şeyi biliyordum. Bilgisayarını karıştırmıştım, adı Arda’ydı çocuğun. Üstelik çocukluk arkadaşıydı, eskilerden biriydi. Hep sana aşıktım demişti ona. “Hep” mi? Demek ki bir an bile… Bilemiyorum...

Evli olduğunu söylememişti sanırım, zaten kendini öyle hissetmiyordu da. Tanrım bu nasıl bir yenilgiydi? Hem beni terk etmiş, aldatmış; hem de aşık olmuştu. Bu nasıl iğrenç bir zafer, nasıl iğrenç bir mutlu son?

Artık hayattan çok da büyük bir beklentim kalmamıştı, sevgi adına özellikle… Yüzeysel yaşamam gerekiyorsa öyle devam edecektim. Zeynep ise kazanmıştı, bütün alanlarda, bütün madalyalar onundu.

***

“Bazen diyorum ki beynimdeki her şeyi biriktirebilsem, not alabilsem, kaydedebilsem... Özellikle de sesleri, hikayeleri... Tutsam bırakmasam hiç beynimin içinde dönüp dursa, benimki öyle bir hafıza olsa. En güzel anılarımı her gülümsememde ortaya dökse... Bazen de unutsam diyorum, yaşadıklarımın yarısını_en az yarısını_ unutsam, mekanları ve renkleri mesela. Kaybetsem, saklayamasam...

Gecenin bir yarısı uyanıp da balkona çıktığımda, çıplak ayaklarımla yere basıp da hissetmesem bembeyaz mermerin soğukluğunu. Korkuluklara hiç oturmasam tepelerden bakamasam dünyama. Üstümde battaniyem olmasa mesela, saçlarım dağınık olmasa... Hiçbir şey düşünemesem ya da hatırlayamasam...

Hata yaptığımı unutsam mesela, kusursuz zannetsem kendimi ve yapmak üzere olduğum her hatayı hayatımın ilk hatası gibi kabullensem, sahiplensem. “Nasıl olsa daha ilk...” desem. Sigarayı bırakmaya çalışan bir tiryaki gibi bir kereden bir şey olmaz diye savunsam kendimi. Aynı hataları ikinci kez yapıyormış gibi olmadan, korkmadan... “Zaten hep doğruları yaptım şu ana kadar...” desem. O kadar unutsam ki hiç şüphe etmesem ben bundan, o kadar unutmuş olsam... Hiç ağlamamış gibi, hiç acı çekmemiş gibi, hiç ağlatmamış hatta aldatmamış, aldanmamış kimseye, hiçbir şeye. İşte tam olarak o kadar unutsam, işte tam olarak o kadar baştan başlasam...

Hiçbir gece içtiğim şarap bana mutsuz bir şeyi hatırlatmamış olsa; atmaya kıyamadığım mutsuz anılarım olmasa, şimdi yazıyorum ya yazmaya ilhamım falan da olmasa. Otursam, ilk günahımmış gibi düşünsem, düşünsem, ilk kez aşık oluyormuş gibi düşünsem... Gülmekten yüzümde çizgiler oluşsa, pürüzsüz gülsem ama başka bir şey düşünmeden. Uykularım pürüzsüz olsa, tül gibi hafifçe dalgalı; yine de zerre buruşuk değil.

Yeni uyanmış olsam hatta, merhametli baksam, hem şevkatle hem şehvetle dokunsam.. Ama ilk defa, daha önce uyanmamış gibi.

İşte ben tam olarak bu kadarlık bir unutmadan, geri sarmadan bahsediyorum. Bazen diyorum ki mükemmel olabilecek kadar az yaşamış olsam. Öyle sayfalarca yazacak kadar çok hatam olmasa.

Farzet ki ben bugün ilk defa uyandım, dün ilk defa uyuyakalmışım. Günaydın...

Farzet ki ilk defa aşık oldum bugün...

Farzet ki o kadar döndüm geçmişe, o kadar tazeyim, o kadar canlı, bahar gibiyim. Bahardan geldim.

Farzet ki ben daha önce hata yapmamış gibi cesurum, atla desem atlarım camdan.

Farzet ki hiç yalan söylememişim hayatımda daha önce, o kadar acemiyim, mahçup bakıyorum.

Farzet ki bahardan geldim, biraz suya ihtiyacı var çiçeklerimin.

Ve farzet ki, güneş şimdi doğuyor, ben bunu ilk defa görüyorum. O kadar heyecanlıyım, gökyüzüne bak beraber izleyelim...”

Bunu Zeynep’e yazmıştım, hiç veremedim. Zaten verseydim bile benden değil de ondan gelmiş olmasını dilerdi. Umarım Arda mı ne o benim sevdiği kadar sevmez onu diyordum ta ki bugüne kadar.

Gittiğini duydum, Berk söyledi. Lisedekilerle veda partisi vermişler Zeynep’e. Zeynep’in bir başkasıyla mutlu olmasını dileyemezdim. Yemişim geyikleri, insan sevdiğini mutlu olmasını ister falan falan. Ben onun “benimle” olmasını istiyorum o kadar. Bencillikmiş! Kaçınız o içinizde ukte kalan aşkınızın şimdi mutluluktan kelebekler gibi uçmasını istiyorsunuz? Onu görmek istedim, belki vazgeçer diye. Belki bir mucize olmuştu ve Arda bizimkine tekmeyi basmıştı. Beni görünce bir şeyler değişir.

Olamaz mı?

Ben Arda ve Zeynep’in hikayesinde figüran mı olmak zorundaydım ki?

Onlar ilelebet mutlu yaşarlar, herkes onlarinki gibi bir aşk ister; Alp pis, Alp kaka…

Niye? Neden figüran benim?

Ben anlatıyorum baksanıza kendi hikayemi, sadece Zeynep’i anlatıyorum. Eminim onlar anlatsalar sadece birbirlerini anlatmazlardı, oysa ben sadece onu anlatıyorum. Başka başka şeyler yaşayan bir yardımcı erkek oyuncu değilim baksanıza, sadece ana hikayeyi yaşıyorum ben, görmüyor musunuz?

Aradığımda soğuk konuştu benimle; ne bekliyordum ki? Evet sesinin özlemle dolu olmasını bekledim. Bekledim, ne? Yalan mı söyleyeyim?

Ama onunla gidiyorum dedi bana. İlk aşkıyla, her zaman sevdiği, beni severken bile hiç unutamadığı adamla defolup gidiyormuş.

Ben?

Onların bir sürü başka hikayeleri var. Peki ben?

Benim sadece tek bir hikayem vardı?

Öyle her filmde arkada görünen, insanlarla sohbet eden figüranlardan değildim. Sadece tek bir filmde, kenardan, köşeden gözükmüştüm. O kadar… Hani olur ya tek bir filmde figüranlık yapıp da kendini ünlü zannedenler, kırmızı halıda, Oscar ödülünü alırken hayal edenler; ben de onlardandım. Bir gün bu hikayenin başrolü olabileceğimi düşündüm. Oysa yanlış yerinden bakmışım, yolumu şaşırmış başkalarının hikayesine dalmışım bodoslama ve şimdi de kameranın önünden çekilme zamanı.

Evime gideceğim, ünlü olmasam da beni sevenler var ve bu zenginliğimi düşüneceğim.

Bir dakika, eğer sıradan biri olsaydım bu cümleyi kurardım; ama benim öyle bir zenginliğim de yok. Benim için oyun bitti. Tek istediğim birkaç replik dahaydı…

Onun gidişiyle içimden bir şey daha koptu sanki, hani evden gitmesi, benden gitmesi ve şimdi de Türkiye’den gitmesi. Defalarca veda etmişti; ama şimdiki çok daha fazla. Bir yanım daha öksüz kaldı; içimde bir yer, bir parçam daha bir mahzunlaştı sanki… Alışkın olmadığım bir veda sanki bu, sütten kesilmiş bebek gibiyim; annemin sıcağını özledim. Sanki yoluna çıkmamdan korkuyormuş gibi, öyle bir şeyin ihtimali bile onu deli ediyormuş gibi; ulaşamayacağım bir yere gidiyordu.

Öyle olur ya hani, onu sildim dersiniz; ama bir gün karşılaşabilmek için onun geçtiği yollardan geçersiniz… Sizin elinizde değildir karşılaşmanız, güya, bu sayede kendinizi suçlamazsınız onu görürseniz de yeniden aklınıza girerse _ tabi sanki aklınızdan çıkmıştı da_

Olmadı… İkisi gitti, başlarına ne gelirse gelsin; birlikte olacaklar. Hatta ölümleri bile mutluluktan olur. Benimse içim çürüdü, kokuştum… Neydi o şarkı, Nazan Öncel’in heh, Bu Havada Gidilmez…beni bırakıp gıtme bir yere

gidersen unutursun
dilerim böyle olmaz

Bu havada gidilmez
Güneşli günde gidilmez
Aslında hiç gidilmez

Son günüme kadar
Kalp durana kadar
Aşk mezara kadar
(sakın haa gitme)

beni unutma
unutama inşallah
unutursan kahrolurum
dilerim öyle olmaz

12. bölümün Devamı - III

2010-08-16T00:14:00.013+03:00

Alp Aydın

Kayboldum ben...

O’ndan sonra iyice kayboldum.

Karşımda oturuyordu, bitkindi, kaybetmişti. İşin kötüsü ben de kaybetmiştim, bir şekilde devam etmiştik belki bir şeylere; ama hep kırgın, yorgun... Beynimde senelerdir tek bir şarkı dönüp duruyordu Yann Tiersen – Monochrome:

“Anyway, i can try, anything it's the same circle
That leads to nowhere and i'm tired now.
Anyway, i've lost my face, my dignity, my look,
All of these things are gone and i'm tired now.

but don't be scared, i found a good job and i go to work
every day on my old bicycle you loved.
i'm piling up some unread books under my bed

and i really think i'll never read again.

no concentration, just a white disorder
everywhere around me, you know i'm so tired now.

but don't worry i often go to dinners and parties
with some old friends who care for me,
take me back home and stay.

mochrome floors, monochrome walls, only abscence near me,
nothing but silence around me. monochrome flat, monochrome life,
only abscence near me, nothing but silence around me.

Her şeyimizi kaybetmiş halde, birbirimize teselli veriyorduk çünkü; “O kadar da dağılmadım.” Mesajı vermeye çalışıyorduk birbirimize. Oysa aynı döngüde, ellerimiz boş, aynadaki görüntümüz kayıp koşturup duruyorduk. Şarkıdaki gibi bir teselli verirken bile çaresizdik. Her şey siyah – beyazdı çünkü; bir anlamda bitmişti. Eğer gerçekten de siyah – beyaz ve renkler ülkeleri varsa biz siyah- beyaz kısmıza sonsuza kadar kapatılmıştık. Hem de ışık almayan, romatizmamızın nedeni aşırı rutubetli bir zindanda. Duvarlar küf doluydu ya da onlar ruhumuzun sınırları da olabilir, emin değilim iyi seçebilecek durumda değilim. Zeynep’le yaşadıklarımız, şey.. yani bitmeseydi o zaman her şey; bir başkasında bulmasaydı bende göremediği şefkati belki benliğim kurtulabilirdi; belki masal gibi olabilirdi, mucizeler olabilirdi. Olmadı…

Zeynep’le boşandıktan sonra annem hastaneye yatmam için çok ısrar etti; ama annemin direktifleri doğrultusunda devam edemezdim. İsviçre’ye gittim, nerede olduğumu bile bilmiyordu, sadece gittiğimi ve iyi olacağımı söylemiştim. Belki de hoşuma gitmişti, o beni Zeynep’ten ayırmıştı ve ben de onu hayatta tek değer verdiği şeyden oğlundan ayıracaktım.

Kim demiş ki artık bitti diye, uzatmalar oynanmadan nereye diye sorarlar adama, değil mi? Bazen itaat etmek gerek işte böyle, boynumu eğdim; giyotindeyim sanki bekliyorum, hadi düşsün artık boynuma o keskin jilet.

Dokunan öyle çok yeri vardı ki bu ayrılığın. Hiç unutmuyorum, Zeynep gideli iki ay kadar olmuştu; yeniden beste yapmaya başlamıştım, çünkü bu boşluk beni deli ediyordu. O sırada kapı çaldı, istemsizce bağırdım:

“Aşkım, kapıya bakar mısın?”

Sonra fark ettim ki ben bakmak zorundaydım kapıya, eve gelen her telefona ben bakmak zorundaydım. Evimde benden başka “Alo” diyecek kimse yoktu. Telefonu açanlar benim alo dememi beklemeden “Alp” diyebilirlerdi; çünkü bilirlerdi, telefondaki sadece ben olacaktım. Halen de öyleyim. Ben zaten yalnız yaşıyordum, Zeynep’ten önce; ama yine de zordu. Her telefona, kapıya koşmak zorunda olmak.

O yanımda olmadığı için, benimleymiş gibi yaşayamadığı için ben iki kişilik yaşamak zorundayım üstelik. Bir de feci koyan bir şey daha var; kimsenin “Nasılsın?” diye sormaması. Gerçekten, annem bile sormadı bana nasılsın diye. Sormadı mı? Soramadı… Kimse alabileceği cevaba hazır hissetmedi kendini, öylesine bile sormadı. “Naber?” dediler, “Nasıl gidiyor?”, “Moraller iyi, değil mi?” dediler; ama “nasılsın?” diyemedi kimse… Öyle ki, senelerdir sorulmamış bu soruyu Zeynep sordu; ama ben cevap veremedim… İnsan senelerce sorulmasa bile unutur mu nasıl olduğunu?

Zeynep’in bir resmini saklıyorum, sanki o da çizgi filmlerinin korku sahneleri gibi suratını asmış; bana bakmıyor. Resmi bile yüzüme bakmıyor, ne bekliyordum ki. Siz hiç sevdiklerinizin resimlerini bile küstürdünüz mü?

En zoru, yaşadığım ve Zeynep’e yaşattığım her şeye rağmen aldatılmış olmamdı. O kadar ilginç bir duygu ki bu, insanoğlu işte, inandığı her şey, seneleri, duyguları, sözleri, aklınıza gelebilecek her şeyi iskambil kağıdından kuledir. Yıkılmaya müsait… Nasıl ki sonradan gelen birine yıkımdan sonra orada bin katlı iskambilden bir kule olduğuna inandıramazsınız; işte siz de bir sabah uyandığınızda karşınızdakinin sizi sevdiğine hiçbir şey inandıramaz sizi. Bitmiştir. O ana kadar ne yaşanırsa yaşansın, “yalan”dır. Biraz mantıklı düşününce “Yok canım, her şey de yalan olamaz.” Dersiniz; ama içinizden bir şeyler, birileri sizi hep dürter. Geçmişteki şüpheli her şeyi önünüze serer ve inadına kanıtlamaya çalışır.

O sizi hiç sevmemiştir.

“Yok canım, mutlaka sevmiştir.” Dersiniz ve sizi koşulsuz sevdiği bir an yakalamaya çalışırsınız, artık ne kadar sürdüyse, aylar, yıllar… Sonra oturur kendi halinize üzülürsünüz… Bir zamanlar sizindi o, şimdiyse sizi bir zamanlar sevdiğine inandırmaya çalışıyordunuz kendinizi.

İnsan sevdiğinin kendisini sevmemesine bile alışır belki; ama bir zamanlar kendisini sevdiği gibi, hatta kendisini hiç sevmediği gibi bir başkasını sevebilecek olması deli eder insanı. O yüzdendi işte, Zeynep’in yanımda olmasına razıyken, hatta beni aldattığını tahmin ediyorken kuzu kuzu durabilmem. Beni sevmiyordu; ama beni aldatıyor olması sadece bir ihtimaldi. Belki de aldatıyor süsü vererek yeniden kazanmamı bekliyordu kendisini. İhtimaller, sezgiler kötüdür… İnsanın sezgilerinin güçlü olması kötüdür... Siz hiç korktunuz mu hislerinizden?

En kötüsü de uzun zamandır sezdiklerinizin gerçek olduğunu anladığınız andır. Önce kendinizi bilmenize rağmen neden zayıf hissettiğiniz konusunda suçlarsınız, sonra kafanıza dank eder “aldatılmışlık” , “kandırılmışlık” , “küçük düşürülmüşlük”… bir zamanlar sizi sevmediği kadar bir başkasını sevebiliyor olması… İçindeki en büyük sevgisini bir başkası için saklamış olması… Ve sizin sadece basamak olmanız…

En kötüsü de sizin onu hala köpekler gibi sevmeniz…

Düşünüyordum bazen, ilk ne zaman başlamış olabilir diye. Benim bir gece onun en sevdiği yemekleri yapıp da evi beyaz güllerle donattığım günden önce mi sonra mı mesela? Oysa gülümsemişti o gün bana… ve ben hala beni kurtarabilir gibi hissetmiştim, mesela o yalan mıydı?

Ya da ondan bir hafta sonra onu öperek uyandırdığımda, “Günaydın aşkım.” Dediğimde. Cevap vermemişti evet bana, belki de o zaman başkası olsun diye ummuştu o öpücüğü veren. Gülümsemiş miydi emin olamıyorum açıkçası, hoş gülümsemiş olsaydı bile bana mı olurdu?

Ben hala çabalıyor muydum her şey başladığında?

Şaka yapıyorum, o eve sarhoş geldiği günün sabahı bile çabalıyordum ben. En kötüsü de bu, aptal yerine konmak. Yine de bilemiyorum, Zeynep gitmemişti, gidememişti… Ona acımamı mı istemişti, gitseydi daha önce kopabilirdim ben ondan.

Size acınmasını istemiyorsanız, size bağlı kalınmasını istemiyorsanız; kalkar gidersiniz. Net.

12. Bölümün Devamı - II

2010-08-15T00:02:00.009+03:00

“Merak edilecek bir şey yok

Sadece ağlıyorum

Güldüğümde sorulmadı

Şimdi de sorulmasın

Hiçbir zaman mutlu değildim

“Mutsuzum” da diyemem çünkü

O gün yitip giden

O son şarkıyla beni terkeden

Duyguların hepsi şimdi bir avuç kül

Kaybolmuş gökte

Bir avuç kül...

Ya da artık küllerinden doğamayan hayatım

Çünkü her defasında yeniden başlamaktan bıktım...

Bu kez kalmadı zaten gücüm

Merak etmeyin giderim sessizce

Ruhunuz bile duymaz tam o gece

Anı tarih_ biraz geç kalmış mutluluğa_

Aynı yıldızla

Kayıp giderim çünkü bu kadarı çok fazla...

Yok, yok... Geçip gitmez bu defa

Ne çok denediniz değil mi

Diriltmeyi beni

Merak etmeyin, sormayın da

Sadece ağlıyorum

Ve bu yıldızla kayıyorum

Bir dilek tutun...”

***

Sonra arkadaşlarım vardı tabi. Lise tayfası, onlara veda ettim. Benim için bir parti bile dü-zenlediler Ortaköy’de bir gece klübünde, dans ettik, içtik, eğlendik. Kaçışımı kutladık, paçamı kurtarışımı. Üniversite tayfasıyla çıktım bir gece de. Herkese veda etmem, her defteri kapat-mam anlamına geliyordu aslında, gömmem, bitirmem. Buna ihtiyacım vardı.

***

Ve Cuma geldi çattı, bugün gidiyorum. Hikayelerimi bitirdim, vedalarımı, her şeyimi. Bu-rayla annem, Koray, Ajda ve Feray hariç bir bağlantım olmayacaktı, onlar bana hiç acı ver-memiş insanlardı. Hatta belki hayatımda yer almamayı fazlasıyla hakkediyorlardı; ama bencil-lik mi dersiniz artık sesleri kulağımda olsun istiyordum.

Biraz önce telefon çaldı, açıp açmamakta tereddüt ettim. Gideceğimi duyan ve beni yıllardır arayıp sormayan arkadaşlarım sitem edecekti. Sessiz sakin de gidebilirdim, illa her şeyimi bitireceğim, yarım kalan bir şey olmayacak diye düşünmem şart mıydı sanki?

- Efendim?

- Zeynep?

- Evet benim, tanıyamadım yalnız kusura bakmayın.

- Alp ben.

- ...

- Gittiğini duydum, gidiyor musun sahiden? Tamamen gidiyor musun İstan-bul’dan.

- ...

- Lütfen, sesini duyayım.

- Gidiyorum.

- Keşke daha farklı olsaydı, bu kadar hata yapmasaydım.

- Gidiyorum evet.

- Görüşelim mi?

- ...

- Lütfen, son kez. Korkuyor musun benden? İyiyim ben artık, eskisi gibi değilim. Korkma, n’olur.

- Alp, gidiyorum.

- Bugün öğlen yemeğine gidelim. 12.30’da Makarna Café’de.

- Gelmeli miyim?

- Lütfen... Keşke...

- ...

- Görüşürüz o zaman... Belki... Yani gelirsen...

- ...

Kimseyle böyle konuştunuz mu siz daha önce? Yeni bir hayata başlayacaksam, canımı en çok yakan hikayenin sonunu da yazmalıydım, yarım bırakmamalıydım. Sırf bu yüzden deli gibi korkmama rağmen senelerdir gitmediğim o yere gitmeyi kabul ettim.

- Geldiğin için teşekkür ederim.

- Aslında giderek buradaki çoğu şeyi siliyorum, yarım kalsın istemedim o yüzden. Vedalaşıp bitirmek, silmek için geldim.

- Biliyorum, yine de görüşmek istedim.

- Neden?

- Bilmiyorum seni görmek istedim.

- Enkaz değerlendirme çalışması mı?

- Zeynep lütfen, ne kadar kötüyüm görmüyor musun? Ben döndüm mü zannedi-yorsun eski hayatıma, sensiz devam edebildim mi zannediyorsun?

- İki kalbi kırığız, hayatlarımız berbat, enkaz gibiyiz diye yeniden bir araya gelip günahlarımızı mı temizleyeceğiz?

- Hayır, öyle demek istemedim inan.

- Zannettiğin kadar kötü değilim ben. Yalnız gitmiyorum merak etme.

- Demek öyle, adına sevindim. Şu çocuk mu, ismi neydi ....?

- Evet, o.

- Anlıyorum, dediğim gibi sevindim adına.

- Umarım sen de toparlarsın yakında.

- Yeni besteler yapmaya başladım ben.

- Öyle mi çok güzel.

- Ayrılık vakti demek?

- Öğle tatilim bitti, yapmam gerekenler var.

- Hoşçakal o zaman, kendine iyi bak.

- Sen de Alp.

- Zeynep?

- Efendim?

- Özür dilerim...

- … Alp?

- Efendim Zeynep?

- Nasılsın?

- Bilmiyorum…

12. Bölümün Devamı

2010-08-14T00:33:00.009+03:00

- Siparişinizi alabilir miyim efendim?

- Zeynep?

- Ben ton balıklı sezar salata ve beyaz şarap rica ediyorum.

- Tavuk ızgara ve beyaz şarap.

- Pekala efendim.

- Nerede kalmıştık Zeynep

- Bahanelerini sıralıyordun, içindeki nefretin bahanelerini.

- Nefret bir duygu Zeynep, başka duyguların birkaç yıllığına dönüşmüş hali. Sana olan aşkımın ters yüzü.

- Ne dememi bekliyorsun, sana acıyayım mı? Seni anlayıp, sana hak mı vereyim; bu mu derdin? Gururunu kurtarmana izin vererek içinin rahatlamasını mı sağlayayım?

- Ben sadece bilmeden gitmeni istemiyorum.

- Neyi?

- Seni sevdiğimi, çok sevdiğimi, deli gibi sevdiğimi. Özlediğimi, kokunu özlediğimi.

- İnanmakta zorluk çekiyorum artık buna Arda, bir zamanlar evet; ama şimdi?

- İstediğini söyle buna Zeynep. Hastalık ya da takıntı, ne olursa. Film mi bu, senelerce sürer mi bir karşılıksız aşk. “Aşk”a aklım ermeye başladığı an, senin adınla başladım hayata ben. Senelerce nasıl sürer? Başkalarına aşıkken hatta sana nasıl aşık kalabilirim, hayatımın arkaplanına seni nasıl yerleştirebilmişim ki solmamış rengin hiç. Doğrusunu istersen, mantıklı bir açıklama yapamıyorum. Ben kimseye bu kadar aşık kalınabileceğine inanmadım, hayatıma da böyle devam ettim. Belki de hep sana aşık olduğum içindi, öyle büyük yer kaplamıştın ki ruhumda, orası senin evin oldu. Sana yuva oldu, başka kimseyi kabul etmedi kendine. O kadar renkli bir resim yapmıştın ki, üzerine hiçbir renk, hiçbir boya tutmuyordu. İz bırakmadan kaybolup gidiyor ve geriye yine sen kalıyordun. Ne olursa olsun, şimdi burdayım ve olmak istediğim başka bir yer yok; bir başkasında yokum ben. Sadece senin gülümsemen benim ha-yatım, sadece senin dudaklarının kenarında. Mümkün mü bu? Bir obsesifin senelerce süren platonik aşkı gibi mi? Nasıl bitmez hâlâ şaşırıyorum, bitmedi... Hiç bitmedi, arttı; arttı... Daha fazla ne yapabilirim ki, elimden ne gelir ki bundan başka. Çok mu hastalıklıyım? Korkutuyor muyum seni?

- ...

- Uzunca bir sessizlik... Benden çok şey anlattın susarak. Anladım... Geç kaldım. Bugün erkenden gelip oturdum oysa, bekledim seni. Yine de geç kaldım, öyle değil mi? Çok geç kaldım...

- ...

- Anladım.

Her gittiğim yerde eski şarkılar çalmak zorunda mı sanki. Niye hep geçmiş? Arda’yı geçmişimi geride bırakmak isterken ben, hep önüme niye çıkıyor tüm bunlar.

“Zamanın eli değdi bize

Çoktan değişti her şey

Aynı değiliz ikimiz de

Zaaflarına bir gece

Hatalarına bir nilüfer

Sevgisizliğine bir kalp verdim

Artık geri ver

Geri veremezsin aldıklarını

Artık geri ver

Geri verilmez hiçbir yanılgı

Yokluğuma emanet et sen de

Benden kalanları

Her şeyi al bana beni geri ver

Bir şansım olsun

Başka yer başka zaman

Sensiz ömrüm olsun…”

Müslüm Gürses’in şarkısıydı bu, Murathan Mungan yazmıştı sözlerini, öyle doğruydu ki birbirimizden aldıklarımızı geri veremeyeceğimiz. Hem zaten ben ondan aldıklarımı elimde tutabilecek, saklayabilecek kadar bile bağlı değildim. Hemen bulduğum ilk uçurumdan aşağı savurmuş ve kurtulmuştum vicdan azaplarımdan. Onun da vicdan azabı çekebilecek kadar cesur olacağını hiç zannetmiyorum, yani büyük ihtimalle onun da benden aldıkları şimdi sü-rüklenip hiçbir zaman ulaşamayacağımız bir zamanda, mekanda salınıp duruyordu. Bu yüzden de birbirimizi sonsuza kadar eksik bırakmıştık. Şimdiyse tek istediğim başka bir yerde, başka zamanlarda, yıllarda onsuz bir hayatımın olabilmesiydi. Yaşadıklarıma “hayat” diyebilecek olmaktı orada… Ha benden kaldıysa bir şey elinde, hatta geri verebilecekse bile, bendeki her şeyini alıp bana beni geri verebilecekse bile, artık işime yaramazdı zaten, şarkıda “yokluğuma emanet et” diyor ya, işte benim yokluğum bile istemiyor artık, Arda’nın kokusunun sindiği yanlarımı. Bense elimde olan her şeyi ona vermek için gitmiştim; çünkü elimde olanlarla hiçbir yere kıpırdayamazdım. Ayağıma dökülmüş betondu o ve gittikçe kuruyordu, grileşiyordu, grileştiriyordu; bir gün eskaza denize düşsem sonumu hazırlardı. Çırpınamadan dibe batardım; ne komik sanki şimdi başka bir şey yapıyormuşum gibi…

O yüzden her şeyi verdim ve tutmayan dualarımla onsuz bir ömrüm olmasını diledim….

- Gidiyorsun demek? Ne zaman?

- Haftaya Cuma.

- Bir haftan var yani, her şeyle vedalaşabilmek için.

- Vedalaşacağım pek fazla kimse yok zaten.

- Umarım mutlu olursun.

- Sağol, sen de...

Konuşmaya gücüm yoktu onunla. Aşık mıydım? İşte ona verebileceğim bir cevabım yok. Önce şu aşkı tanımlasanıza siz bana, benim gücüm kalmadı da... Bir kere daha aldatırsa hayat beni, ölürdüm büyük ihtimalle. O yüzden birinin bana güven vermesi için öyle çok şey gere-kiyordu ki, dünyaları önüme serse beni sevdiğine inandırması zordu. Beni bir şeylere gücüm olduğuna inandırması çok zordu…

Her gün ayrı bir veda olacaktı benim için haftaya cumaya kadar. Tabiki normalde on gün önceden böyle bir şey istenmezdi kimseden.

- Bir ay vaktin var Zeynep, tabiî ki kabul etmek zorunda değilsin. Ben sadece bu işi iyi kotarabileceğine inandığım için seni önerdim.

- Teşekkür ederim Haldun Bey, gurur duydum. Aklımda bir şüphe yok, kabul ediyorum Yalnız, bir aydan daha kısa bir sürede gitmeyi tercih ederim. En yakın ne zaman başlayabilirim acaba? Bu konuda bana yardım edebilir misiniz?

- Tabi Zeynep görüşürüm Signore Tardelli‘yle. Sanıyorum beni geri çevirmezler ve is-tediğin kadar erken başlayabileceğini söylerler; ama sen emin misin? Sonuçta bu insanların tereddüte düşecekleri bir karar. Her şeyini geride bırakacaksın, başka bir ülkeye gideceksin. Benim kızım gibi oldun bu kısa sürede, yanlış bir karara yönlendirmiş olmak istemem seni.

- Merak etmeyin Haldun Bey, ben iyice düşündüm ve kararımı verdim. Mümkünse on gün benim için yeterli olacaktır.

Yani bu benim zamanını bile belirlediğim Veda’mdı. İpler sonunda benim elimdeydi, işin ucunda kaçmak bile olsa benim kararımla, benim insiyatifimleydi ya o da yeterdi. Sonunda “benim” sahip olduğum, kararlarım, ben, kendim, hayatımı etkileyebiliyor; kontrol edebiliyordum ya o da yeterdi. Şu durumda, şu yaşananlardan sonra buna da şükrediyordum. Annem için kabullenmesi çok zor oldu; ama Biliyordu ki İstanbul bundan sonra beni tüketmekten başka bir şey yapmayacaktı. Babama gittim sonra adaya. Hayır, adaya değil; babama... Senelerdir gitmemiştim. Sevmiyordum mezarlık ziyaretlerini _ Gerçi kim sever ki?_.

- Yapamadım baba, yapamadım. Görebiliyor musun beni? Kaybettim ben. Bu oyunu kaybettim baksana, bir sürü kötü şey oldu. Düzeltemedim. Şimdi düzeltmeye gidiyorum ya da kaçıyorum. Beni affedebilecek misin? Bilmiyorum ki nerede yanlışlık yaptım? Belki sen ya-şasaydın ve o kırmızı ambalajlı çikolatalardan getirebilseydin bana her şey farklı olurdu… Sonra ne bileyim, belki sen durdurabilirdin beni, “Yapma.” Derdin, hata yaptığımı görürdün… Keşke yaşasaydın, keşke ben yüzünü hatırlamak için fotoğraflarına bakmak zorunda kalmasaydım ayda bir defa. Sonra, öyle korkardım ki sesini unutacağım diye… Gerçi sesini unuttum sanırım, hayal meyal, emin değilim; sesi kulağımdan gitmiyor derler ya, öyle değil işte ne yazık ki… Keşke yaşasaydın baba…

O kadar zor bir şey ki insanın yenilgiyi kabullenmesi, ne kadar dibe battığımı düşünsem de hep geri dönebileceğime dair bir umudum varmış meğer. Hep bir mucize beklemişim, bir gece uyuyakalmayıp da güneşin doğuşunu izleyebileceğime inanmışım hep. Evimde, penceremden o manzarayı görebilmeyi ummuşum, yıllardır her gece uyuyakalsam da; ama şimdi aynı man-zarayı görme ihtimalim ortadan kalkıyor. Artık uyuyakalmasam da bir şey fark etmeyecek… Size bir sır vereyim mi, o kadar iyi biliyorum ki orada da her gece uyuyakalacağımı; aynısını göremeyeceğimi bile bile isteyeceğim güneşin doğuşunu izlemeyi; ama her gece, her gece uyuyakalacağım zerre şüphem yok… Bu aramızda kalsın, lütfen…

12. Bölüm: Başkasının Hayatından İstifa Edilir Mi?

2010-08-12T23:45:00.011+03:00

Nelerden istifa edilmez ki?

Aklınız durur...

***

Bugün harika bir teklif aldım, sanırım bu kadar yalvarmam sonunda işe yaramaya başladı. Hayat bana yeniden bir şeyler yapma fırsatı sunuyor: Haldun Bey’e İtalya’daki ortakları güvenilir ve disiplinli bir iç mimara ihtiyaçları olduğunu söylemişler ve birini önermesini istemişler. Tahmin edebileceğiniz üzere bana gelen bu teklif “Artık her şeyi geride bırakıp Roma’da yeni bir hayat kurmak istiyor musun?” demekti. Hayır benim için bir seçenek değildi tabi…

Kimsenin beni kendi duygularımdan korumasına ihtiyaç duymayacaktım; çünkü onlar anadillerini konuşmamaktan asimile olacaklardı, içimde bir parça yabancılık çekecekti oraya; kendi evi gibi benimseyemeyecekti. Kendini rahatça hareket edip gösteremeyecek, krallığını kuramayacaklardı artık içimde. Evin ortasındaki sehpaya ayaklarını uzatamayacak, çekingen bir konuk gibi titreyerek bir köşede zararsızca oturacaklardı. Yabancı bir yerde olmak beni sakinleştirecekti...

Tabi geride bırakacağım bir sürü şey vardı. En başta annem, sonra Koray, arkadaşlarım özellikle Ajda ve Feray, İstanbul, ada... Hepsi halledilirdi de anneme nasıl açıklayacaktım o bir muammaydı. Artık bir tiyatro okulu vardı ve çocuklara drama dersleri veriyordu, yani uğraşacağı bir işi vardı; ama yine de gidişim onu çok üzecekti.

Yine de gitmeliydim artık...

Burası tükenmişti ve kaçmalıydım...

Bu ada kendini yok etmek üzereydi ve ben büyük patlamadan önce kendimi okyanusa atıp var gücümle yüzmeliydim, nefes bile almadan.

Vur emri gelmişti çünkü, kim olduğunu bilmediğim biri içimde bir yerlere beni imha edebilme yetkisi vermişti; gitmek zorundaydım. Veda zamanıydı... Beni rahatsız eden bir soru da Arda’ya veda edip etmemekti. Bana son yaptığından sonra yüzüne bakmama, onu düşünmemem gerekiyordu; ama için rahat etmiyordu işte. Habersiz çıkıp giderdim, onun umrunda bile olmazdı. Sanırım üzülsün istiyordum, belki onun için önemli olmayacaktı bile; yine de hissetsin istiyordum, beni tamamen kaybettiğini, geri alamayacağını, benim de gözümü kırpmadan gidebileceğimi, yeri gelince güçlü olabileceğimi bilsin istiyordum. Bir mektup yazabilirdim belki ya da mail atabilirdim. Eski zamanlardaki gibi mektup gönderme olmaması kötü aslında mail çok mu resmi kaçıyor ne? Zaten resmi olması daha doğruydu, öyle değil mi? Yüzyüze ya da telefonda görüşemeyeceğime göre en doğrusu mail atmak gibi gözüküyordu.

Kimden: zeynepgokmen@gmail.com

Kime: ardaatasoy@gmail.com

Konu: Türkiye'den ayrılıyorum.

Arda,

Uzun süredir görüşmediğimizi biliyorum, yine de bu maili atmak istedim. Son yazısı yazmadan bitsin istemedim.

Yurtdışından bir iş teklifi aldım, artık Roma’da yaşayacağım.

Ne olursa olsun, seni tanımak güzeldi. Umarım sen de beni yaptıklarımdan dolayı affetmişsindir.

Zeynep...

- Gidiyormuşsun...

- Evet Koray.

- Bana ne zaman söylemeyi düşünüyordun, illa bir başkasından öğrenmem mi gerekiyordu.

- Cesaretimi toplamaya çalıştım Koray. Kolay mı zannediyorsun seni bırakmak benim için? Sen hayatımda tanıdığım en mükemmel insanken ve ömrümün sonuna kadar senin gibi birisini ne bir arkadaş ne bir eş olarak bulamayacağım kesinken her şeyi arkamda bırakmak yine de senin hayatımda olmanı dilemek kolay mı?

- Öyleyse gitme ya da bana gel de. Her şeyi bırakabilirim, sadece “evet” de.

- Yalnız gitmek zorundayım Koray. Kalmam hiçbir şeyi çözmeyecek, seni yıpratacağım hatta. Kendimden nefret etmem için böyle bir neden verme n’olursun bana. Seni üzmeme izin verme, ne olursa olsun.

- Hayatımda o kadar güzel bir yerin var ki Zeynep, benim için o kadar önemli bir insansın ki, kilometreler hiçbir şeyi değiştirmeyecek. En azından dostun olmaya devam edeceğim; tabi sen de istersen...

- Koray, bu nasıl bir soru Allah aşkına... Benim için ne kadar değerli olduğunu biliyorsun. Türkiye’den çok az kişiyle bağlantım devam edecek ve tabiî ki sen de bunlardan birisin. Seni tamamen bırakmam söz konusu olabilir mi?

- Ne zaman gidiyorsun?

- Haftaya cuma gecesi, saat 00.00’da uçağm.

- Seni uğurlamamı ister misin?

- Tabi ki...

- Biraz işim var şimdi, projeler falan. Daha sonra konuşuruz yine.

- Tamam. Kendine iyi bak.

- ...

- Koray!

- Efendim?

- Teşekkür ederim, bu kadar iyi bir insan olduğun için... Senden başka inanacak kimsem yok benim. İyi ki varsın, sen olmasan bu kadar bile dayanamazdım.

Koray’ın hayatımda tanıdığım en olgun insan olması, bu vedayı kolaylaştırmıştı. Zaten benden 10 yaş büyüktü; deneyimliydi ve sezgileri de çok güçlüydü. Şaşırmamıştı belki de...

Ofisteki bilgisayarımdaki dosyalarımı yedeklemeye devam ederken mail geldiğini gördüm, Arda’dandı:

Zeynep,

Hikayedeki eksik parçaları bulduğunu ve her şeyi bildiğini biliyorum. Neden kaçıyorsun?

İşte bu beklemediğim bir cevaptı, anlamıştı demek okuduğumu mektupları. Oysa o kadar dikkatli, sırasıyla yerleştirmiştim her şeyi, o yağmurda yeniden gömmüştüm sandığı. Şimdi belki de beni intikamının son aşamasında tuzağa düşmeye zorluyordu; arkamdan bu çukura düşmem için itiyordu beni. Benden daha güçlüydü, nasıl direnebilirdim. Her yer cıvık cıvık çamurken nasıl durabilirdim kaymadan?

- Ne farkeder? Artık benden ne istiyorsun?

- Saat 12:30’da Beyoğlu’nda Kafe Krepen’de buluşalım, madem son yazısını koymak bu kadar önemliyse.

Saat 10.30’du. 2 saat içinde gidip gitmemeye karar vermeliydim. Cevap yazmadım; çünkü o an içimden geçenin bağlayıcı olmasını istemedim; son ana bıraktım. Kadere inanmak gibi bir şey oldu bu. 12.15’te aklımdan ne geçerse önemli olan o olacaktı.

Ben cevap vermeyince Arda’dan bir cevap daha geldi:

İster gel, ister gelme Zeynep… Seni orada kış bahçesinde bekleyeceğim.

Ofisimi toparladım ben de, projelerimi... Burası çok önemliydi benim için yeniden doğuşumdu, rönesansıydı hayatımın. Şimdi de buna öncülük ediyordu, her şey çok daha güzel olacaktı. Yeni başlangıçlar, yeni bir hayat...

- Zeynep, öğle yemeğine çıkmak ister misin?

- Çok isterdim Koray; ama eski bir arkadaşıma sözüm var. Gelince görüşürüz tamam mı?

12.00’ydi, lavaboya gidip makyajımı tazeledim, 15 dakika sonra ofisten çıkıp Kafe Krepen’e gittim. Eylül’le evlendiğini söylemeye, bana veda etmeye bana geldiği gün gibiydi her şey; ama bu sefer bir fark var, ben veda edecektim. Bu sefer de onun duygularının benim için önemi yoktu, acımasız olan taraf bendim. Arda erken gelmiş beni bekliyordu, garsonlara ismimi söylemiş ya da işaret etmiş olmalıydı ki, “Zeynep Hanım, buyrun sizi masanıza götürelim.” dedi garson.

- Hoşgeldin Zeynep.

- Merhaba.

- Nasılsın?

- İyiyim, kendimi tazelenmiş hissediyorum... Umutluyum... Sen?

- Ben de umutluyum.

- Neden?

- Gitmişsin adaya, sandığı bulmuşsun; okumuşsun mektuplarımı.

- Evet, içinden bana anlattığın nefretin ellerime bulaştığı mektuplarını okudum. İntikam için bu kadar yanıp tutuştuğunu, yeniden güçlü bir erkek olmanın senin için ne kadar önemli olduğunu görmüş oldum.

- Kırılmıştım.

- Ve kırman gerekiyordu?

- Kendimi tanıyamıyordum.