Yine bir başkasının iç sesi oldum, bunlar çıktı ortaya. "Bir başkası"nı anlatmayayım, buyrun okuyun:
“Hayat benim oyun alanım.”
Bazen düşüncelerimizi,
hislerimizi, her şeyimizi bırakıp sadece oyun oynuyoruz. Bizi eğlendiren her
şeyin bizi en çok mutlu eden olduğuna inanıyoruz. Tüm duygularımızı,
kırgınlıklarımızı bırakıyoruz, sadece oynuyoruz. Çünkü oynarken kimse bize
zarar veremez, dünyanın en güçlü, en umursamaz, en zeki ve en acımasız
insanlarıyız. Kimseye bağlanmıyoruz,
kimseye güvenmiyoruz, kimseyle paylaşmıyoruz, kırılmıyoruz, beton gibi
duruyoruz sadece eğleniyoruz... Ne kadar yüzeysel, o kadar rahat, o kadar
mutlu. Kimse için endişe etmiyoruz, merhamet etmiyoruz; sadece hak ettiklerini
yaşadıklarına inanıyoruz.
